Categoriearchief: voorbeelden (door)vragen

We hebben een uitdrukking die luidt: Wie de vraag kent, kent het antwoord. Hier enkele voorbeelden van vragen en doorvragen.

Hoe waar is de waarheid?

De betekenis van waarheid is ‘de vaststaande, zuivere, slechts op één manier te interpreteren werkelijkheid’. Maar staat de waarheid wel vast en wat is de zuivere waarheid? Is de waarheid niet slechts een illusie die we creëren om niet geconfronteerd te hoeven worden met onzekerheid en is het niet zo dat we iets voor waar aannemen omdat nepnieuws, complottheorieën en emotionele opwinding minder moeite kosten dan nadenken over wat waar is? Wat maakt het nadenken over wat wel of niet waar is de moeite waard? Zul je door het vinden van de waarheid meer controle krijgen op het leven of zul je ontdekken dat de waarheid meerdere gezichten heeft en is dat de enige waarheid, de zuiverende waarheid?

Zie ook:
waarheid
vooronderstelling
rationeel of emotioneel
mindfucker

roots

Waarom willen we zo graag onze roots kennen? Donorkinderen die willen weten wie hun spermavader is, adoptiekinderen die op zoek gaan naar hun biologische ouders. Zelf ben ik op zoek naar de oorsprong van de naam Razenberg. Waarom laat ik het verleden niet los? Het belemmert mij om in het hier en nu te staan. Of moet ik juist mijn roots kennen om geworteld te kunnen zijn in het hier en nu? Is immers de drie-eenheid van verleden, heden en toekomst niet het echte hier en nu?

Zie ook:
drie-eenheid
zeker zijn

een zwaar gesprek

Artsen zullen steeds vaker een zwaar gesprek moeten voeren met corona patiënten over de vraag: Zal de extra zorg die we je nog kunnen geven kwantitatief en kwalitatief opleveren wat je ervan verwacht en hoopt? We zullen een soortgelijk gesprek ook maatschappelijk moeten voeren maar dan breder: Wegen de extra levensjaren die corona patiënten door de medische zorg krijgen op tegen het verlies aan levensjaren door de quarantaine en de economische recessie? Voldoet in deze crisis de wet- en regelgeving over euthanasie en palliatieve zorg?

Zie ook:
als je maar gezond bent
als de dood een keuze is
meer maakt niet beter

verkennen

Je kunt vragen stellen omdat je antwoorden hoopt te vinden en je kunt vragen stellen omdat je mogelijkheden wilt verkennen. ‘Ver-kennen’ is onderzoeken van wat aan je kennis vooraf gaat. Ik gebruik hiervoor vaak de retorische annex hypothetische vraag. Met dit soort vragen zoek ik niet naar een sluitend antwoord maar verken ik mogelijkheden, zoals: Waarom zouden we niet, net als bonobo apen, ruzies in de wereld beslechten met goedmaakseks?

Zie ook: mogelijkheden

Ben ik een genetische afwijking?

Volgens genetische onderzoekers aan de Vrije Universiteit wordt je reactie op de stelling ‘Ik beschouw mijn leven als zinvol.’ bepaald door je genen. Deze maken dat de een op zoek gaat naar de zin van het leven terwijl een ander er niet mee bezig wil zijn. Er zijn diverse kritische vragen die je hierover kunt stellen, zoals: Wat versta je onder zinvol? en Wat is de invloed van je persoonlijke eigenschappen en ervaring op de betekenis die je aan het begrip zinvol geeft? Ik laat deze vragen los en stel mezelf een andere vraag: Ben ik met mijn interesse in de zin van het leven een genetische afwijking? Volgens de wetenschap is mijn interesse namelijk betrekkelijk. Ik had net zo goed niet geïnteresseerd kunnen zijn. Maar is het niet de zin van het leven, dat je de betrekkelijkheid leert inzien van wat zinvol lijkt?

toeval of niet

Hoe voorspelbaar is mijn leven? Is het voorgeprogrammeerd en leef ik in de matrix van iets of iemand of is het een opeenstapeling van toevalligheden? Zijn misschien zelfs de keuzes die ik maak toevalligheden in een toevallig bestaan? Moet ik de uitdrukking ‘Het toeval wil dat ..’ letterlijk nemen? Is toeval een zelfstandige kracht, een ander woord voor scheppingskracht? Een onafhankelijke kracht met maar één doel: zichzelf manifesteren, onverwacht en onvoorzien. Maar manifesteert deze kracht zich wel onverwacht en onvoorzien? Zit er misschien een patroon achter de toevalligheden waarmee ze zich manifesteert en bestaat de kern van dit patroon uit een oneindige cyclus van vragen en antwoorden zoals in deze column?

Zie ook:
kansen
het enige dat ik weet ..
orde en chaos

 

voltooid leven

Waarom zoek ik geen andere baan? Waarom ben ik nog altijd bij dezelfde vrouw? Twee vragen die je jezelf zou moeten stellen om te voorkomen dat je leven in een dodelijke sleur belandt. Vragen waar de meeste mensen wel begrip voor hebben. Minder begrip is er voor de volgende vraag: ‘Mijn leven is voltooid, waarom zou ik er dan nog mee doorgaan? Met name christenen reageren hier afwijzend op. Zij geloven dat het leven een goddelijk geschenk is dat je niet mag afwijzen door het op eigen initiatief te beëindigen. Zelf heb ik een dergelijk geloof niet. Ik kan me goed voorstellen dat ik op een bepaald moment klaar ben met leven. Dat het leven mij niets meer te bieden heeft. Stel dat ik op dat moment ook het leven niets meer te bieden heb, waarom zou ik dan niet mogen beslissen dat mijn leven voltooid is? Dat ik klaar ben met leven, klaar voor iets anders of voor het niets. Was het trouwens niet Christus zelf die koos voor een dood waaraan hij gemakkelijk had kunnen ontsnappen? De fysieke dood waarmee hij niet alleen ruimte gaf aan zijn goddelijke aard maar ook ruimte schiep voor anderen?