Categoriearchief: vragen

Ik stel mezelf voortdurend vragen. In deze subcategorie vind je columns waar ik dieper inga op het vragen stellen. In de aan deze categorie gekoppelde subcategorie staan enkele columns met voorbeelden van (door-)vragen.

gesprek

Schrijven is voor mij een gesprek dat ik met mezelf voer. In een gesprek legt iemand een onderwerp op tafel waar anderen met standpunten en vragen op reageren. Ik schrijf een eerste versie van een column, lees en herlees deze, ontdek niet ter zake doende gedachten, dring vragenderwijs tot de kern van het onderwerp door en verbeter de tekst totdat deze mijn diepste gevoelens en inzichten weergeeft. Deze eindtekst stel ik ter beschikking van degenen die er een gesprek met zichzelf over willen beginnen.

roots

Waarom willen we zo graag onze roots kennen? Donorkinderen die willen weten wie hun spermavader is, adoptiekinderen die op zoek gaan naar hun biologische ouders. Zelf ben ik op zoek naar de oorsprong van de naam Razenberg. Waarom laat ik het verleden niet los? Het belemmert mij om in het hier en nu te staan. Of moet ik juist mijn roots kennen om geworteld te kunnen zijn in het hier en nu? Is immers de drie-eenheid van verleden, heden en toekomst niet het echte hier en nu?

Zie ook:
drie-eenheid
zeker zijn

een zwaar gesprek

Artsen zullen steeds vaker een zwaar gesprek moeten voeren met corona patiënten over de vraag: Zal de extra zorg die we je nog kunnen geven kwantitatief en kwalitatief opleveren wat je ervan verwacht en hoopt? We zullen een soortgelijk gesprek ook maatschappelijk moeten voeren maar dan breder: Wegen de extra levensjaren die corona patiënten door de medische zorg krijgen op tegen het verlies aan levensjaren door de quarantaine en de economische recessie? Voldoet in deze crisis de wet- en regelgeving over euthanasie en palliatieve zorg?

Zie ook:
als je maar gezond bent
als de dood een keuze is
meer maakt niet beter

verkennen

Je kunt vragen stellen omdat je antwoorden hoopt te vinden en je kunt vragen stellen omdat je mogelijkheden wilt verkennen. ‘Ver-kennen’ is onderzoeken van wat aan je kennis vooraf gaat. Ik gebruik hiervoor vaak de retorische annex hypothetische vraag. Met dit soort vragen zoek ik niet naar een sluitend antwoord maar verken ik mogelijkheden, zoals: Waarom zouden we niet, net als bonobo apen, ruzies in de wereld beslechten met goedmaakseks?

Zie ook: mogelijkheden

mogelijkheden

We denken in feiten en vergeten dat feiten ontstaan uit mogelijkheden. Wanneer je de bron van je kennis wilt ontdekken zul je de feiten moeten loslaten en je richten op de mogelijkheden. Dit doe je door de feiten vragenderwijs tot op de bodem te ontleden. Aangekomen op de bodem van je kennis ontdek je een zee van mogelijkheden. Door deze stil en aandachtig te beschouwen ontdek je dat je deel bent van de schepping, van een eindeloze stroom feiten die ontstaan en verdwijnen.

Zie ook:
contemplatie
er is meer
onveranderlijk
verkennen
uitvoerders

de yoga van het vragen

Er zijn heel wat mensen die vastzitten in beklemmende en repeterende gevoelens. Wanneer je een van deze personen bent dan kun je het volgende doen om jezelf te bevrijden. Herken en erken het gevoel van beklemming, richt er niet-reactief je aandacht op, ontspan je en verstil de gedachten die in je opkomen met een vast woord, gebed of koan totdat de beklemming oplost. Zelf hanteer ik de yoga van het vragen. Ik ontspan me, richt mijn aandacht op het gevoel dat me beklemt en vraag door op de gedachten die bij me opkomen totdat ik het geluk en inzicht ervaar die achter de beklemming verborgen liggen.

Zie ook:
de yoga van het denken
niet-reactief
onthecht handelen

Wat blijft er van mij over?

Wat blijft er van mij over wanneer ik een solitair dier zou zijn? Zou ik dan nog altijd liefde en verbondenheid voelen? Anders gezegd: Wat is het gevoel dat onafhankelijk is van alles en iedereen? Is het woord gevoel trouwens wel het juiste woord? Dekt bewustzijn niet beter de lading? Bewustzijn ofwel het weten dat ik ben. Bewustzijn stamt van ‘bewissen’ (weten, zich vergewissen). Weten is verwant aan het Latijnse werkwoord ‘videre’ (zien). In de filosofie van de taal gaan we er blijkbaar vanuit dat je iets moet kunnen zien om je er bewust van te kunnen zijn. Maar wanneer er niets is in mijn omgeving dan kan ik ook niets zien. Moet ik misschien het woord ‘bewust’ weglaten en me richten op het laatste deel van het woord bewustzijn, ‘zijn’? De drang om te willen weten loslaten en accepteren dat ik niets weet en toch ben?

Zie ook: Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.