Categoriearchief: programmering

We zitten als mens vaak vast in een web van programmeringen. In deze subcategorie ga ik dieper in op het algemene verschijnsel. In de hoofdcategorie denken lees je in de subcategorie dogma’s hoe we soms vastzitten in het denken en in de hoofdcategorie voelen lees je hoe we vastzitten in onze gevoelens.

onze harde schijf

We worden geboren met hersenen die functioneren als een harde schijf waarop genetisch een aantal persoonlijkheidskenmerken zijn voorgeprogrammeerd. Dit programma start in de baarmoeder en bepaalt voor een belangrijk deel of je bijvoorbeeld introvert of extravert bent, beschouwend of praktisch, man of vrouw. Vanaf je geboorte komen daar ervaringen bij die worden opgenomen in de programmering totdat de harde schijf één kluwen programmering is. Deze programmering kan zo complex worden dat je het gevoel hebt in de knoop te zitten. Op dat moment is het zaak om de kluwen te ontrafelen. Onderzoek daarvoor vragenderwijs de lijnen van je persoonlijkheid tot in je vroegste jeugd. Hierdoor creëer je licht, lucht en ruimte in je geest waardoor spirituele inzichten en gevoelens kunnen opbloeien.

Zie ook:
integratieproces
zekerheid
bodemloos
compleet en vanzelfsprekend
emotionele knopen
liegen en bedriegen

schrijven of beschrijven

Beschrijf ik op dit weblog degene die ik ben of word ik degene die ik ben door wat ik schrijf? Ben ik met andere woorden de schrijver van mijn leven? Wanneer dit laatste het geval is dan creëer ik ook mijn eigen ellende en geluk en de positieve en negatieve effecten daarvan op anderen. Stel dat ik alleen maar  beschrijf wie ik ben dan zou ik met recht kunnen zeggen ‘Ik ben die ik ben!’ of ‘Ze moeten me maar nemen die ik ben.’ Terwijl ik dit overdenk, besef ik dat het antwoord op de vraag of ik de schrijver ben van mijn leven in het hier en nu ligt. Terwijl ik me hieraan overgeef, besef ik dat ik al schrijvend niet alleen ontdek wie ik ben maar ook hoe ik nieuwe manifestaties creëer van de constante die ik ben.

Zie ook: vervolgverhaal

de maakbare mens

We gaan er in onze cultuur van uit dat je zelf kunt bepalen hoe je leven verloopt. In deze visie worden dromen waar wanneer je er volledig voor gaat. Misstappen die je hebt gezet kunnen ten goede worden gekeerd. Maar is dat wel zo? Wordt dit idee van maakbaarheid niet juist gepropageerd door mensen die er vanaf hun geboorte mee zijn opgevoed? Ben ik zelf ook niet het product van zo’n opvoeding? Stel dat ik deze opvoeding niet had gehad zou ik dan even zelfstandig en onafhankelijk zijn als ik nu ben en ben ik dat überhaupt wel? Klopt het idee van de maakbare mens dus wel? De mens die zijn eigen lot bepaalt. Moeten we dit idee niet loslaten en overstappen op de gedachte dat ieder mens het leven herschept vanuit de mogelijkheden en beperkingen die hem door opvoeding en cultuur worden aangereikt?

Zie ook:
resocialisatie
the American Bubble

 

verbonden niet gebonden

Als mens heb je een culturele achtergrond die je heeft gevormd en waarmee je moet leren leven. Een van de belangrijke stappen die je in dit proces dient te zetten is de vraag beantwoorden of je jezelf verbonden voelt met je achtergrond of dat je er met handen en voeten aan gebonden bent. Wanneer je er aan gebonden bent dan kun je jezelf van de beklemmende band bevrijden door deze niet-reactief te observeren. Je weet dat je hierin bent geslaagd wanneer je onbevangen en met begrip kunt kijken naar waar je mee verbonden bent.

 

oorlogservaring

Wij zijn geprogrammeerd door onze genen en onze omgeving. Bij een kleine groep wordt deze programmering gekleurd door een oorlogservaring die ze niet van zich af kunnen zetten. Voor sommigen van hen is de emotionele belasting zo groot dat ze zichzelf doden om eraan te ontsnappen. Een enkeling gaat zelfs door met datgene waarmee hij geprogrammeerd is en slaat moordend om zich heen. De kans dat je met deze groep geconfronteerd wordt neemt toe naarmate het aantal ex-militairen en vluchtelingen in de maatschappij toeneemt.

 

angstcyclus

Angst is een nuttige emotie die ervoor zorgt dat we in een gevaarlijke situatie overleven door te vechten, te vluchten of door bescherming te zoeken bij anderen. Met ons denken reguleren we de angst. Het denken kan de angst echter ook oproepen. Stel, je hebt enkele keren een bekeuring gehad voor te hard rijden, dan kan het gebeuren dat je hart even stil staat wanneer je een brief krijgt die uiterlijk lijkt op die van het justitieel incassobureau. Uiteindelijk kan de angst zelfs opspelen bij iedere willekeurige brief die je ontvangt. Je kunt je bevrijden uit deze cyclus door de angst niet uit de weg te gaan maar door haar in de ogen te zien en de koppeling met de brief los te laten. Bijvoorbeeld door de brief en het boetebedrag rustig te bekijken totdat de uit schrik en angst gegroeide boosheid, verdriet en wanhoop zijn verdwenen. Het helpt ook om stil te staan bij de positieve brieven en berichten die je ontvangt.

Zie ook:
deprogrammeren

 

integratieproces

Mijn leven is één groot integratieproces. Zo herinner ik me hoe ik in mijn jeugd voor het eerst een donkere, niet blanke man, op straat zag lopen. De zondag erop begreep ik, door de bedelpreek die in de kerk werd gehouden, dat het iemand uit Afrika was. Het gevoel van vervreemding dat ik bij deze eerste kennismaking had is in de loop van de jaren verdwenen door mijn omgang met mensen met een andere huidskleur. Een tweede jeugdherinnering waren de ruzies bij de buren waar mijn ouders geheimzinnig over deden. Dit maakte dat ik hun huis extra in de gaten hield. Op een dag zag ik hoe de buurvrouw bij een vreemde man in een bestelbusje stapte, nog één keer naar haar huis keek en voor altijd vertrok. In de loop van de jaren zijn scheidingen deel gaan uitmaken van mijn leven. Ik vind ze niet vreemd meer. Door deze en andere ervaringen heb ik ontdekt dat het vreemde een grens is waar ik overheen kan stappen. Hierdoor ben ik niet alleen steeds beter geïntegreerd in de maatschappij maar ook in het leven zelf.

Zie ook:
integratie
onze harde schijf