Categoriearchief: vastzitten

  • Het proces van ‘zoeken vinden loslaten’ begint met het vaststellen van waar je mentaal in vast zit.
  • De categorie ‘vastzitten’ waar je nu bent, is in de categorie ‘de yoga van het vragen’ geplaatst omdat vragen stellen en doorvragen een belangrijke techniek is om jezelf te bevrijden.
  • De categorie ‘vastzitten’ is nauw verwant aan de categorieën persoonlijke ontwikkeling en denken. In de categorie denken lees je meer over vastzitten in je denken, zoals dogma’s.

jeugdherinnering

Zijn er momenten in mijn leven die ik over zou willen doen omdat ik spijt heb van hoe ik ermee om ben gegaan? Nee, alle momenten, zowel de leuke als minder leuke momenten, gaven zin aan mijn leven. Ik ben niet volmaakt en word dat niet, zelfs niet als ik iets over zou kunnen doen. Dit betekent niet dat ik geen herinneringen heb aan bepaalde momenten. Vandaag herinnerde ik me bijvoorbeeld een moment in mijn jeugd dat ik in het gras lag en me verbonden voelde met het gras, de bomen en de lucht. Deze herinnering kwam naar boven terwijl ik aan het fietsen was. Plotseling vergat ik de waakzaamheid en inspanning die bij het fietsen hoort en voelde me één met de natuur. Het heden verbond zich met het verleden waarbij ik hetzelfde gevoel van vreugde en dankbaarheid ervaarde als in mijn jeugd.

Zie ook:
herinneren
fouten maken mag
gevoel van dankbaarheid
herhalen
spijt

outside the box

Onze hersenen zijn een black box vol geconditioneerde reflexen. Je kunt jezelf hieruit bevrijden door niet-reactief de emotionele en rationele processen te observeren en te analyseren. Zodra je hiermee de bodem van je kennis hebt bereikt en je aandacht weet vast te houden betreed je de ruimte buiten de muren van de black box en ontdek je dat de muren ‘one-way mirrors’ zijn. Door deze spiegels heen kijkend besef je hoe betrekkelijk en vanzelfsprekend de programma’s zijn die in de black box draaien en hoe anderen dit ook zouden beseffen wanneer ze ‘outside the box’ zouden leren denken.

Zie ook: black box

herhalen

Soms komt er een ogenschijnlijk willekeurig woord in me op zoals het woord ‘herhalen’. Ik laat het bezinken. Er volgt een zin ‘Ik wil niets in mijn leven herhalen, het leven herhaalt zichzelf al vaak genoeg.’ Ik laat ook dit bezinken en besef dat deze zin beschrijft wat ik denk en voel. Zelfs de mooie gebeurtenissen in mijn leven wil ik niet herhalen. Ik probeer alles wat ik ervaar bewust te doorleven op het moment dat ik het ervaar. Weggehaald uit het moment worden ervaringen begoochelingen. Door in het moment te blijven stopt de begoocheling en ervaar ik wat niet kan worden herhaald omdat het geen verleden en toekomst heeft.

Zie ook: jeugdherinnering

zoek het allemaal zelf maar uit

Soms denk ik ‘zoek het allemaal zelf maar uit’. Ik denk dit wanneer ik geconfronteerd word met mensen die geestelijk in kringetjes ronddraaien en niet de moeite doen om zich uit de vicieuze gedachtecirkels te bevrijden. Ik laat dit tot me doordringen en besef dat ik het woord zoeken gebruik. Terwijl dit bezinkt besef ik dat ieder mens door schade en schande het proces van ‘zoeken vinden loslaten’ zal moeten doorlopen. Iedereen zal zelf zijn geestelijke zoektocht moeten beginnen en voltooien. Ik kan anderen slechts een steuntje in de rug geven.

Zie ook:
vicieuze gedachtecirkel
krimpende wereld
ik heb het gehad met al dat gedoe

ik heb het gehad met al dat gedoe

Sommige zinnen zijn misschien taalkundig niet correct of onduidelijk maar zijn desondanks betekenisvol. Voor mij geldt dat voor de zin ‘Ik heb het gehad met al dat gedoe.’ Ik zeg dit liever niet hardop maar zeg het wel eens zacht in mezelf. Meer dan een betekenis bevat de zin vooral een gevoel. Een diepe zucht om aan te geven dat ik moe ben van de eindeloze herhaling van handelingen en gebeurtenissen in mijn leven. Dat ik er geen deelgenoot meer van wil zijn en er ook niet meer mee wil worden geconfronteerd.

Zie ook: zoek het allemaal zelf maar uit

het is zoals het is, het is goed zo

Door mijn ziekte verandert mijn leven. Ik was altijd de baas over mijn lichaam, nu is mijn lichaam steeds vaker de baas over mij. Ik raak de grip op mezelf kwijt. In tegenstelling tot wat je zou verwachten beangstigt me dit niet. Wat ik voel is een loslaten dat verder reikt dan mijn lichaam. Het doet me denken aan stervenden die je kunnen aankijken met een blik van ‘het is zoals het is, het is goed zo’.

Zie ook:
het is goed zo
een feit
stress

waar ik me zorgen over maak

Weet je waar ik me zorgen over maak? Over de escalatie van geweld. De meeste mensen hebben grip op hun leven doordat ze zich laten leiden door sociale normen en waarden. Wanneer deze door maatschappelijke onzekerheid verdwijnen groeit de kans dat ze grip proberen te krijgen via geweld. In eerste instantie zullen ze zich verbaal verzetten tegen alles wat zeker lijkt voor anderen maar hen niet meer overtuigt. De kracht die ze daarbij ervaren wekt het verlangen op naar meer. Door zich samen met geestverwanten te verzetten en het verzet te voorzien van een verklaring, groeit de gemeenschappelijke kracht die maakt dat ze zich superieur gaan voelen. Verheven boven anderen menen ze vervolgens geweld te mogen gebruiken om de groep te beschermen en te versterken. Dit roept bij sommigen het verlangen op naar de kick van het geweld, de ‘thrill to kill’.