Categoriearchief: vastzitten

‘Zoeken Vinden Loslaten’ begint vaak met vaststellen waar je vast zit. Deze categorie is nauw verwant aan de categorie persoonlijke ontwikkeling. Zie ook subcategorie dogma in de hoofdcategorie denken.

verslaafd aan het leven

Wij zijn de slaaf van onze hersenen, van repeterende gedachten en gevoelens waarmee we prettige momenten herhalen en ellende onderdrukken. We onderdrukken bijvoorbeeld heftige emoties door onmatig te eten en te drinken. We zijn verslingerd aan spelletjes waarmee we een dopamine en adrenaline kick opwekken. We overladen onszelf met afbeeldingen en verhalen die een gevoel van opwinding oproepen. Om jezelf te kunnen bevrijden van deze en van andere verslavingen dien je te erkennen dat je verslaafd bent. Door te erkennen dat je verslaafd bent aan het leven bevrijd je jezelf zelfs van je grootste verslaving. Sommigen erkennen deze pas aan het einde van hun leven wanneer een geliefde zegt ‘Laat los, ga maar.’

haatdragend

Veel mensen zijn haatdragend, dragen een bijna ondraaglijke last van haat, wrok en venijn met zich mee. Ik heb medelijden met hen. Maar hoe ik ook met hen lijd, ik kan ze niet helpen. Ze kunnen alleen zichzelf helpen door de emotionele bom te herkennen en erkennen waarop ze leven. De last zal op hun schouders blijven drukken totdat ze beseffen dat ze zelf de bron van hun haat zijn.

Zie ook:
genoegdoening
overlevers
anonieme vuilspuiters
traumaverwerking

schrijven of beschrijven

Beschrijf ik op dit weblog degene die ik ben of word ik degene die ik ben door wat ik schrijf? Ben ik met andere woorden de schrijver van mijn leven? Wanneer dit laatste het geval is dan creëer ik ook mijn eigen ellende en geluk en de positieve en negatieve effecten daarvan op anderen. Stel dat ik alleen maar  beschrijf wie ik ben dan zou ik met recht kunnen zeggen ‘Ik ben die ik ben!’ of ‘Ze moeten me maar nemen die ik ben.’ Terwijl ik dit overdenk, besef ik dat het antwoord op de vraag of ik de schrijver ben van mijn leven in het hier en nu ligt. Terwijl ik me hieraan overgeef, besef ik dat ik al schrijvend niet alleen ontdek wie ik ben maar ook hoe ik nieuwe manifestaties creëer van de constante die ik ben.

Zie ook: vervolgverhaal

Twijfel ik?

Volgens van Dale is twijfel: onzekerheid, gebrek aan vastheid van wil of besluit. Etymologisch is de wortel van het woord twijfel verwant aan het woord twee en is het tweede deel van het woord verwant aan het achtervoegsel -voud. De oorspronkelijke betekenis van twijfel is daarmee ‘tweevoudig’. Iemand die twijfelt, hinkt op twee gedachten. Zelf twijfel ik regelmatig. Bijvoorbeeld over mijn lichamelijke klachten. Zijn ze een gevolg van mijn ziekte of van de medicijnen die ik gebruik? Waar ik niet over twijfel is de aard van het bestaan. Hierbij hink ik niet op twee gedachten. Het bestaan is opgebouwd uit zekerheden en onzekerheden die ik met elkaar verbind door vragen te stellen. Het stellen van vragen is een vaste brug, een constante die boven iedere twijfel is verheven.

Zie ook: twijfel

de grootste gevangenis

Waar staat de grootste gevangenis ter wereld? Is dat Rikers Island in New York met een capaciteit van 10.000 gevangenen? Of moet ik niet naar de officiële capaciteit kijken maar naar het werkelijk aantal gevangenen? Tihar in India met een capaciteit van 6000 gevangenen en een feitelijk aantal van 14000. Of is het beeld dat ik van een gevangenis heb te beperkt en moet ik het breder zien dan een gebouw of gebouwencomplex? Wat te denken van de concentratiekampen in Noord Korea en China waar honderdduizenden dwangarbeid verrichten en worden gemarteld en gehersenspoeld? Of moet ik het nog breder zien? Is het Midden Oosten misschien de grootste gevangenis ter wereld? Vijftig procent van de bevolking leeft er onder het juk van mannelijke familieleden. Maar vinden deze vrouwen dat zelf ook? Stel dat ze dat niet vinden, lijden ze dan misschien aan het stockholmsyndroom? Lijden we eigenlijk allemaal niet aan het stockholmsyndroom? Hebben we ons erbij neergelegd dat we de gevangenen zijn van het leven en is dat de reden waarom we het leven zo liefhebben?

Zie ook: stockholmsyndroom

iets of niets

Waarom geloven we wel in een goddelijk iets maar niet in een goddelijk niets? Zijn we zo onzeker van onszelf dat we de schijnbare zekerheid van het iets nodig denken te hebben? Durven we het iets misschien niet los te laten omdat we bang zijn onszelf te verliezen in het niets? Maar is jezelf verliezen niet juist de voorwaarde voor een goddelijke ervaring? Waarom zou je jezelf dan niet overgeven aan het niets? Het niets dat je niet kunt vasthouden en dus ook niet hoeft los te laten.

Zie ook:
Bestaat god?
Geloof je in God?

 

doorvragen

Ik gebruik in mijn columns regelmatig de techniek van het doorvragen. Een belangrijk aspect van het doorvragen heb ik nog niet toegelicht. Zodra ik vragenderwijs de grens van mijn denken heb bereikt, word ik overvallen door onzekerheid. In eerste instantie klem ik me dan vaak vast aan bekende antwoorden. Het is een uitdaging om hier niet aan toe te geven en mezelf vragenderwijs open te blijven stellen voor het onbekende. Erop te vertrouwen dat het meest waardevolle antwoord wordt gevonden door vol te houden en mezelf niet te hechten aan wat in woorden of formules is te vatten. De echt waardevolle antwoorden vind ik niet, ze komen naar me toe in de vorm van inzichten en gevoelens zodra ik, aangekomen bij de grens van mijn denken, het denken loslaat.

Zie ook:
Socrates
de rede
de yoga van het denken