Categoriearchief: vrije meningsuiting

vrije meningsuiting

Wat heb je aan het recht op vrije meningsuiting wanneer er niet naar je wordt geluisterd? Doordat er zoveel mensen zijn met een eigen mening lijkt mijn mening soms te verdrinken in de massa. Dit roept de vraag bij me op of ik wel zo nodig een eigen mening wil blijven vormen, laat staan dat ik deze zou willen uiten. Mijn vraag blijkt bij nadere beschouwing echter even absurd als de grasspriet die twijfelt aan het nut van zijn bestaan. De waarde van mijn mening zit in de mate dat ik me ervan bewust ben. Tezamen met de oprechte en diep doorvoelde meningen van anderen vormt het één indrukwekkend grastapijt waarover ik mij vrij voortbeweeg.

 

Waar blijven de kritische moslims?

We leven in een open maatschappij die al eeuwen wordt gevoed door kritische denkers. Zij staan aan de basis van onze wetgeving en van het recht op vrije meningsuiting. Dit recht is niet vrij in de zin dat er geen regels zijn. Zo is haat prediken verboden. Op dit moment is er in de wereld een grote groep haatpredikers die hun leven baseren op de koran en die menen dat zij mensen tegen elkaar op mogen zetten en uitmoorden op basis van dit boek. Ook in Nederland zijn er mensen die hun handelen baseren op de koran. Zij zijn, gebruik makend van de verworvenheden van de open maatschappij, moreel schatplichtig aan de samenleving en dienen kleur te bekennen. Niet door alleen maar te zeggen dat de koran een boek van vrede en liefde is maar door dit ook helder en bondig met teksten uit de koran te onderbouwen en de argumenten van de haatpredikers openlijk aan een kritische beschouwing te onderwerpen.

Hier een kritische moslim site: islamitische kwesties

Zie ook: Zet de islam aan tot haat?

 

megalomane beschaving

Een megalomaan persoon is iemand die denkt dat hij belangrijker is dan andere mensen en daarom boven de wet staat. Hitler was met zijn fascistische opvattingen en grootse plannen een voorbeeld van een megalomaan persoon. Megalomanie beperkt zich niet tot personen. Er zijn ook megalomane beschavingen. Landen waar de inwoners menen dat alleen zij beschaafd zijn en daarom boven  anderen zijn verheven. Als inwoner van een dergelijk land is het moeilijk om je bijdrage aan de grootheidswaanzin te herkennen. Dit is extra moeilijk wanneer de grootheidswaan heeft geleid tot groepscensuur en de vrije meningsuiting heeft beperkt. Wil je voorkomen dat de cultuur waarin je leeft ineenstort onder het gewicht van een dergelijke grootheidswaanzin dan dien je niet alleen te strijden voor het recht op vrije meningsuiting. Je dient ook je meningen, gevoelens en gedrag te onderwerpen aan zelfreflectie en zelfkritiek. De eerste zelfkritische vraag die je zou kunnen stellen is: Leef ik in een megalomane beschaving en in hoeverre ben ik medeverantwoordelijk voor het megalomane karakter?

Zie ook:
beschaving
een megalomane staat

 

zwijgen

In een wereld van vrije meningsuiting en “zeggen wat je denkt” is het een kunst om op het juiste moment te zwijgen. Niet in discussie te treden met mensen die hun gebrek aan zelfreflectie proberen te maskeren door de verbale strijd met je aan te gaan. Herken en erken de drang om erop te reageren. Weet dat de strijdlust waarmee deze mensen je confronteren onderdeel is van een rationele geest die probeert te overleven. Door de strijdlust niet te voeden wordt de geest gedwongen zichzelf onder ogen te zien.

Zie ook:
discussie
geen reacties

 

columnist

Ik ben geen columnist! Ik schrijf niet over het dagelijks leven in de hoek van de krant. Ik ben ook niet de horzel in de pels van de vrije meningsuiting. Niet de taalkunstenaar die zijn rauwe gevoel, linkse of rechtse sympathieën, met vaardige hand op papier smijt.

Mijn schrijfsels zijn minimalistische aanzetten tot een eigen gedachtegang. Ik vul niet alles voor je in. Ik wil dat je zelf nadenkt. Ik daag je uit om de gaten van de kaas te onderzoeken. In te vullen wat niet gezegd wordt, de randen van de leegte te verkennen.

Volgens van Dale is een column ‘een regelmatig verschijnende rubriek met een eigen karakter’. Ik wil geen eigen karakter, schrijf niet regelmatig. Toch schrijf ik. Ik wil iets vertellen al is het maar het feit dat ik niets wil vertellen. Ben ik dan toch columnist?