Categoriearchief: 2021

Alle columns gepubliceerd in 2021 op weblog spiritualiteit. Schijver Willem Razenberg.

jeugdherinnering

Zijn er momenten in mijn leven die ik over zou willen doen omdat ik er spijt van heb en er anders mee om zou willen gaan? Nee, alle momenten, zowel de leuke als minder leuke momenten geven zin aan mijn leven. Ik ben niet volmaakt en word dat niet, zelfs niet als ik iets over zou kunnen doen. Dit betekent niet dat ik geen dierbare herinneringen heb aan bepaalde momenten. Vandaag herinnerde ik me bijvoorbeeld een moment in mijn jeugd dat ik in het gras lag en me verbonden voelde met het gras, de bomen en de lucht. Deze herinnering kwam naar boven terwijl ik aan het fietsen was. Plotseling vergat ik de waakzaamheid en inspanning die bij het fietsen hoort en voelde me één met de natuur. Het heden verbond zich met het verleden waarbij ik hetzelfde gevoel van vreugde en dankbaarheid ervaarde als in mijn jeugd.

Zie ook:
fouten maken mag
gevoel van dankbaarheid
herhalen
spijt

tot de dood ons scheidt

De traditionele huwelijksbelofte ‘Ik beloof je lief te hebben in voor- en tegenspoed tot de dood ons scheidt.’ wordt al jaren niet meer gebruikt. Scheidingen en de behoefte aan een meer persoonlijke huwelijksbelofte hebben tot nieuwe creatieve vormen geleid. Toch heeft de traditionele belofte nog altijd een plaats in ons denken. We hebben nog altijd de neiging om liefde te koppelen aan voorwaarden en condities. Echte liefde laat zich echter niet vangen in beloftes. Het is geen in de tijd vastliggende gesteldheid. Liefde eindigt niet, zelfs niet bij de dood. Liefde is als een rivier, ze is niet statisch maar dynamisch. Een emmer water uit de rivier is niet de rivier. Kiezen voor liefde die eindigt bij de dood is kiezen voor een emmer water. Ze verdampt en verdwijnt. Echte liefde vind je door je onvoorwaardelijk over te geven aan de rivier.

Zie ook:
onvoorwaardelijk
zelfstandig
onvoorwaardelijke liefde
echte liefde
een deel van de waarheid
waarom ik van je hou

Wat boeit me in al die verhalen?

Wat boeit me toch in al die levensverhalen van mensen die ik direct en indirect ontmoet? Zijn het de gebeurtenissen in hun leven of zijn het hun karakters? Zijn het de momenten van liefde en verraad, succes en falen of zijn het persoonlijke eigenschappen als oprecht en onoprecht? Of probeer ik grip te krijgen op mijn eigen verhaal? Functioneren hun verhalen als een spiegel waarin ik mijn verhaal probeer te lezen? Zoek ik via hen naar de verwondering in mijn eigen verhaal?

dominostenen

Ik word in mijn leven sterk gehinderd door de ziekte van Parkinson. Als omvallende dominostenen veroorzaakt deze ziekte een reeks van fysieke klachten. In mijn geval: een stijve arm, trillende hand en kaak, droge mond, slikproblemen, slokdarm problemen, obstipatie en verminderde eetlust. Je zou er wanhopig van worden. Alhoewel wanhoop op de loer ligt en me soms dicht op de huid zit, krijgt ze niet echt vat op me. Wanhoop is gekoppeld aan hoop. Hoop ‘het emotionele verlangen dat iets werkelijkheid zal worden’ heeft nooit een grote rol in mijn leven gespeeld. Ik leef zoveel mogelijk in het hier en nu. Daar waar mijn ziekte een feit is, een chronisch gegeven. Aan dat feit kan ik niets veranderen. Het enige dat ik kan doen is met medicijnen en een aangepaste levensstijl proberen de klachten te verlichten en te genieten van het hier en nu.

Zie ook:
een feit
psychische gevolgen
psychische gevolgen parkinson

de pijn van het bestaan

De weg naar verlichting begint met het loslaten van beklemmende gedachten, gevoelens en gedrag. Wanneer je hierin slaagt ervaar je een diepe stilte. Gereinigd door de stilte ontdek je vervolgens hoe je zit opgesloten in de pijn van het bestaan. Iedere poging om je met geweld te bevrijden mislukt. Om je te bevrijden dien je de pijn teder tegemoet te treden.

Zie ook:
Boeddha
levenswiel
god moet wel hartstikke gek zijn

de kans dat je radicaliseert

Iemand die radicaliseert gaat tot het uiterste in zijn streven naar verandering. Door het extreme gedrag van geradicaliseerde personen denken de meeste mensen dat het hen niet zal overkomen. Persoonlijke en maatschappelijke onzekerheid vergroten echter de kans dat je radicaliseert. Dit kan op allerlei momenten gebeuren, zoals in je pubertijd en ten tijde van armoede, ziekte, werkloosheid en maatschappelijke onrust. Op die momenten verlies je jezelf soms ook in vicieuze gedachtecirkels en complottheorieën. Dit maakt de kans dat je radicaliseert nog groter.

Zie ook:
radicalisering
politiek radicalisme
vicieuze gedachtecirkel
radicaalislamitische jongeren

schelden doet geen pijn

Een van de wijze lessen van mijn ouders was ‘Schelden doet geen pijn.’ Destijds begreep ik dit niet. Schelden deed immers wel pijn, niet fysiek maar emotioneel. Ik voelde me sociaal afgewezen door de scheldwoorden die werden gebruikt. Hoe groot de impact van sociale afwijzing is ben ik pas echt goed gaan begrijpen toen ik me verdiepte in de vraag waarom bepaalde woorden als kwetsend worden ervaren, zoals het woord neger. Het confronteert je met sociale afwijzing die je niet zelf hebt veroorzaakt. Persoonlijk heb ik met onterechte afwijzing leren omgaan door me minder afhankelijk te maken van de goed- en afkeuring van anderen. Hierdoor begrijp ik nu beter wat mijn ouders zeiden ‘Schelden doet geen pijn.’

Zie ook: discriminatie en racisme