Categoriearchief: 2019

Alle columns gepubliceerd op het weblog spiritualiteit in 2019.

religieuze samenzang

Ik heb moeite met religieuze dogma’s. Toch zijn er miljarden mensen die ze blind accepteren. Wat trekt hen erin aan? Worden ze aangetrokken door het kant en klare karakter van dogma’s waardoor het lijkt alsof ze zich er niet in hoeven te verdiepen? Of worden ze aangetrokken door het saamhorigheidsgevoel dat ontstaat doordat je iets met anderen deelt? Terwijl ik me dit afvraag moet ik denken aan godsdienstige bijeenkomsten waar een gevoel van saamhorigheid wordt opgewekt door samen te zingen, bidden en bewegen. Dit beeld roept op haar beurt weer een ander beeld bij me op. Soldaten die marcherend en zingend zichzelf en anderen overtuigen van hun kameraadschap, kracht en macht. Plotseling besef ik dat ik niet alleen moeite heb met dogma’s maar ook met het idee dat de dogma’s die je met anderen deelt beter zijn dan de inzichten en gevoelens die in je eigen binnenste weerklinken.

Zie ook: waarheid

 

the sky is the limit

Ik ben gegrepen door de uitdrukking ‘The sky is the limit.’ Wat me boeit is de contradictio in terminis van de begrippen ‘sky’ en ‘limit’. Ze zijn met elkaar in tegenspraak. ‘Sky’ is de ruimte buiten de aarde. Deze ruimte heeft geen ‘grens’ die je met het blote oog of met telescopen kunt zien. Ik zou de uitdrukking kunnen vertalen met ‘Het onbegrensde is de grens.’ Maar ook deze formulering is in tegenspraak met zichzelf. Zij heeft wel het effect van een koan op me. Ik glimlach en besef: Alles kan. The sky is the limit.

Zie ook:
een goede grap
cirkel

 

nonchalant

Ik merk dat ik nonchalant word. Niet in de betekenis van onverschillig, slordig en ongeïnteresseerd maar in de betekenis van cool, relaxed, ongedwongen, zonder zorgen, naturel. Steeds vaker stap ik nonchalant over gedachten en gevoelens heen. Ik geef ze niet de kans om me in beslag te nemen, me met onwrikbare banden af te sluiten van wat ik waardevol vind: ontspannen en vrij in het leven staan. Soms dreig ik bijvoorbeeld te worden opgeslokt door fysieke en mentale klachten als gevolg van mijn ziekte. Wanneer dit gebeurt laat ik de klachten aan me voorbij gaan en richt me op de geestelijke rust en stilte in mezelf. Dit is niet altijd even gemakkelijk. Soms vraag ik me af hoe lang ik het nog vol zal kunnen houden maar  besef tegelijkertijd dat ik ook met deze vraag nonchalant om zal moeten leren gaan.

Zie ook: registreren en regisseren

 

grijstinten

Het leven is niet zwart of wit. Het is opgebouwd uit grijstinten. Desondanks gaan velen uit van een zwart wit bestaan. Is het niet in deze wereld dan wel in een leven na de dood wanneer je in de hemel of in de hel belandt. Deze visie doet geen recht aan de grijstinten van het leven. Door je open te stellen voor de grijstinten ontdek je de ware aard en functie van het bestaan: begrip en mededogen, kwaliteiten die zwart en wit met elkaar verbinden.

Zie ook: troost

 

registreren en regisseren

Ik ben iemand die registreert en regisseert. Ik observeer mezelf en de wereld om me heen en zet de inzichten die ik krijg om in woorden en zinnen. Ik merk dat ik verander. Ik kan de concentratie van het regisseren niet meer zo lang volhouden. Ik wacht langer voordat ik begin met regisseren of laat het moment om te beginnen aan me voorbijgaan. Ik blijf wel aandachtig observeren. Nu ik niet alles meer regisseer wat ik registreer, heb ik vaker flitsen van helder weten en voelen. Ik weet niet of dit komt doordat ik minder tijd en energie in het regisseren stop of dat ik door het jarenlang regisseren me er meer bewust van ben geworden. Maar waarom zou ik het willen weten!? Ik ben blij met wat ik ervaar.

Zie ook:
de regisseur van zijn leven
observeren
nonchalant

 

ik hoop het niet mee te maken

Ik hoop dat ik nooit zal worden geregeerd door een dictator, anonieme technocraat of dogmatische theocraat. Het idee dat de macht in hun handen zal vallen doet me huiveren. Ik zou in dat geval niet meer kunnen schrijven wat ik wil en het is maar de vraag of ik nog zou kunnen reflecteren op het bestaan. Terwijl ik hierover nadenk besef ik dat er wereldwijd miljoenen mensen in onvrijheid leven. Ik huiver bij deze gedachte. Dan zie ik de dingen om me heen en besef dat wat ik zie zich niets aantrekt van hun en van mijn lijden.

Zie ook: schokkende gebeurtenissen

 

dupliceren van geluk

Veel mensen proberen het geluk te dupliceren. Ze kiezen een partner die op hun vader of moeder lijkt. Worden steeds weer verliefd op hetzelfde type man of vrouw. Gaan altijd naar hetzelfde vakantieadres. Maar kun je geluk wel dupliceren? Genot kun je herhalen maar geldt dat ook voor geluk? Komt geluk niet op je pad juist wanneer je er niet op bent bedacht, de momenten waarop het zich teder en intens aan je openbaart?