Categoriearchief: 2018

Alle columns die in 2018 zijn gepubliceerd.

zelfs god niet

Wat is het geloof in een liefhebbende god toch mooi! Mocht je dood gaan en er blijkt geen god te zijn dan heb je in ieder geval een positief gevoel gehad tijdens je leven. Maar sta eens stil bij het beeld dat we van god hebben. Het maakt niet uit of dit het beeld is van een liefhebbende of van een straffende god. Wat voor gekke sprongen maken we wel niet om dit beeld in stand te houden? We gaan er van uit dat we na de dood in eindeloze en doelloze gelukzaligheid zullen rondwandelen in het paradijs en dat we, wanneer we niet goed hebben geleefd, zullen lijden in de hel. Alsof dit nog niet genoeg is martelen en doden we anderen omdat ze niet in ons godsbeeld geloven. Waarom laten we het beeld van god niet los en gaan op zoek naar de symmetrie van goed en kwaad, naar dat waar zelfs god geen naam voor heeft.

 

jezelf vergeven

Soms voel je jezelf schuldig omdat je beseft dat je fout bezig bent geweest. Dit schuldgevoel verdwijnt wanneer je jezelf kunt vergeven. Vergeven is relatief eenvoudig wanneer je gedrag het gevolg was van onwetendheid. Bijvoorbeeld doordat je bent opgegroeid met normen en waarden waarvan je pas later besefte dat ze fout waren. Jezelf vergeven wordt lastiger wanneer je op het moment van handelen wist dat je fout zat en ermee doorging vanuit egoïstische motieven zoals persoonlijk genot en machtswellust. In dat geval zul je niet alleen je fouten maar ook je motieven moeten erkennen zonder jezelf te verstoppen achter excuses. Pas wanneer je daarin slaagt kun je de laatste stap zetten in het jezelf vergeven: Jezelf tegemoet treden met mededogen voor de persoon die je was en met het besef dat fouten maken mag zolang je ze maar niet herhaalt.

Zie ook:
vergeven
schuld en boete
niet bekennen maar erkennen

 

Rover 75

De Rover 75 was de mooiste auto die ik ooit heb gehad. Ik moest er vanwege technische problemen afscheid van nemen. Een ander bijzonder voertuig is mijn lichaam. Nu ook dit gebreken begint te vertonen moet ik denken aan een uitspraak van Bhagwan. Het is niet erg om in een Rolls Royce te rijden zolang de Rolls Royce maar niet in jou rijdt. Het is een voorrecht om mijn lichaam te mogen gebruiken zolang ik maar niet opgesloten raak in de spanningen en emoties die het bij me opwekt. Zolang ik dit weet te voorkomen blijf ik de bevoorrechte gebruiker ervan. Uiteindelijk zal ik echter ook van mijn lichaam afscheid moeten nemen.

Zie ook: chauffeur

 

een nieuwe realiteit

De smartphone heeft een nieuwe realiteit toegevoegd aan ons dagelijks leven. We gebruiken haar niet alleen om te communiceren met anderen maar ook om te communiceren met de kunstmatige intelligentie van het wereldwijde computernetwerk. Er groeit een steeds inniger band tussen ons en dit netwerk. Uiteindelijk zal deze band verder reiken dan de band tussen demente bejaarden en hun computergestuurde knuffelrobot. We zullen onze hersenen steeds meer laten aansturen door de logaritmes van het intelligente computernetwerk. De vraag die dit bij me oproept is: Zal dit netwerk een toegevoegde realiteit blijven naast onze menselijke natuur of zullen we ons erdoor laten opslokken? Wanneer ik kijk naar de mate waarin we verslaafd zijn geraakt aan de smartphone dan denk ik dat dit laatste zal gebeuren. Stel dat dit gebeurt, moet ik daar dan treurig om zijn? Nee, waarom zou de evolutie de biologische weg moeten blijven volgen? Waarom zou ze niet een technologische weg van kunstmatige intelligentie en robotisering mogen inslaan?

 

digitale vluchteling

Waar kun je straks nog naar toe wanneer je niet wilt leven in een digitale dictatuur? In een land waar je privacy wordt geofferd op het rooster van sociale kredietwaardigheid, controle en manipulatie. Een land waar door middel van virtual reality je persoonlijkheid wordt gebruikt om data toe te voegen aan een wereldwijde kunstmatige intelligentie. Stel dat er überhaupt nog een land is waar je naartoe zou kunnen vluchten, zou je daar dan ook een menswaardig bestaan kunnen opbouwen zonder de steun van computers voor je dagelijkse veiligheid, gezondheid en voedsel productie? En kunnen al die miljarden andere mensen dat dan ook?

 

schuivende panelen

Je beeld van de werkelijkheid bestaat uit twee lagen. De eerste laag wordt gevormd door wat je met je zintuigen waarneemt. De tweede laag bestaat uit de conclusies die je hieruit trekt. Deze tweede laag bevat niet alleen lichtvoetige interpretaties van de werkelijkheid maar ook loodzware, beklemmende oordelen en dogma’s. De twee lagen schuiven als houten panelen over elkaar. Soms ontstaan er gaten in de panelen. De gaten in het eerste paneel ontstaan wanneer je de wereld ontspannen en aandachtig observeert. De gaten in het tweede paneel ontstaan wanneer je de conclusies over wat je waarneemt loslaat. Zodra vervolgens twee gaten over elkaar heen vallen doorzie je niet alleen jezelf maar krijg je ook een dieper inzicht in andere mensen en situaties.

 

Wat drijft mij voort?

De vraag blijft terugkomen: Wat drijft mij voort? Is het mijn voortplantingsdrift, mijn overlevingsdrang  of is het misschien de oerknal die in mij voortraast? Stel dat het de oerknal is, wat heeft deze dan in beweging gezet? Ik besef dat ik niet verder kom met deze vraag. Formuleer ik de vraag misschien verkeerd? Moet ik het woord ‘wat’ in ‘Wat drijft mij voort?’ loslaten? Bestaat er geen oorzaak en gevolg? Zijn oorzaak en gevolg slechts axioma’s zonder welke mijn denken niet kan functioneren? Waarom laat ik trouwens de hele vraag niet los? Ik glimlach terwijl ik in de spiegel van de ziel kijk en voel de rust van wat was, is en zal zijn.

Zie ook:
Waar komt mijn drive vandaan?
oerkracht