Categoriearchief: 2017

Alle columns gepubliceerd in 2017 op ‘zoeken vinden loslaten’. Het spiritueel blog met honderden inspirerende teksten over diverse onderwerpen.

goed en kwaad

Wanneer je alleen oog hebt voor het goede in de wereld raak je verontrust zodra je met het kwade wordt geconfronteerd. Wanneer je alleen oog hebt voor het kwade word je bang dat je nooit het goede zult leren kennen. Beter is het om ogen en oren open te houden voor goed en kwaad. Door zowel het goede als het kwade in tedere rust te beschouwen ontdek je wat goed en kwaad met elkaar verbindt.

 

ik ben er straks toch niet meer

Een vrouw die wist dat ze nog maar een half jaar had te leven vertelde ‘Mijn man heeft een plant met gele bloemen gekocht voor in de tuin. Ik heb nooit geel gewild maar laat hem maar, ik ben er straks toch niet meer.’ Ik sta bij deze uitspraak stil omdat ik merk dat ik op dezelfde manier begin te denken. Het is niet zo dat ik ervan uitga dat ik binnenkort dood ga. Ik gebruik de gedachte ‘ik ben er straks toch niet meer’ om afstand te nemen van mijn ambities. Heeft iemand voorkeur voor een oplossing die ik zelf niet zou kiezen dan laat ik met deze gedachte mijn eigen oplossing los. Rust en vrede zijn in deze fase van mijn leven belangrijker dan ambitie.

 

het spirituele hart

niet de vorm maar de inhoud
niet de voorschriften maar de ervaring
niet het uiterlijk maar het innerlijk

ingebed in de innerlijke ervaring
schuilt het spirituele hart
dat innerlijk en uiterlijk met elkaar verbindt

 

fragmenterend leven

Mijn leven valt steeds meer in stukken uiteen. Ik besefte dit toen ik een film zag waarvan ik wist dat ik hem eerder had gezien. Dit was voor mij echter geen reden om te stoppen met kijken. Ik was alleen niet meer de gevangene van de verhaallijn. Ik vond het gewoon leuk om naar het spel en de beelden te kijken. Dit geldt voor heel mijn leven. De verhaallijn van het leven is een deel van mezelf geworden waardoor ik er steeds minder mee bezig ben. In plaats daarvan krijg ik meer oog voor de weerspiegeling van de verhaallijn in de losse fragmenten van het leven.

 

reïncarnatie

Een van de dingen die het leven boeiend maken is de mogelijkheid om zelfreflecterend allerlei onderwerpen te onderzoeken. Neem reïncarnatie, het geloof dat je op aarde terugkomt om onverwerkte gebeurtenissen uit een vorig leven te verwerken. Dit zet me aan het denken. Wat zou ik in mijn leven kunnen herleiden naar een vorig leven? Als er één onderwerp is dat daarvoor in aanmerking komt dan zijn het wel de concentratiekampen in de tweede wereldoorlog. Doordat ik me er uitgebreid in heb verdiept is de fascinatie die ik ervoor had langzaam afgenomen. Daarnaast heb ik tot mijn vierentwintigste nachtmerries gehad waarbij ik rennend in een donkere straat op de vlucht was. Dit stopte toen ik me voornam om wanneer ik de droom weer zou hebben mezelf om te draaien en het gevaar in de ogen te zien. Alleen al dit voornemen bleek voldoende om een einde te maken aan de nachtmerrie. Stel dat reïncarnatie werkelijk bestaat dan zou je kunnen zeggen dat ik in een vorig leven slachtoffer ben geweest van vervolging en dat ik deze ervaring in dit leven heb verwerkt.

Zie ook: mission statement

 

zo gewoon en zo bijzonder

Er worden op internet allerlei checklists aangeboden met tips voor het behoud van een goede relatie. Hierin staan adviezen als: luister, wees humoristisch, zorg voor variatie, wees realistisch, laat je verwachtingen los, ontwikkel jezelf, doe iets spannends enz. Hoe waardevol al deze tips ook zijn, ik mis iets. Ik mis de beschrijving van de band die ik met mijn vrouw heb. De band van het zekere weten dat ik bij haar hoor. Deze band is er al vanaf het moment dat ik haar voor het eerst zag en is nooit weg geweest. Zelfs niet op de momenten dat we ruzie maakten. De band die we hebben is niet een optelsom van eisen en verwachtingen. Ze trekt zich zelfs niets aan van wie we zijn en wat we doen. Ze is zo gewoon en zo bijzonder dat ze in geen checklist past.

Zie ook: tijdloze liefde

 

Leve Trump!

Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben van Trump. Ik vind hem een narcistische hork en een wereldwijd gevaar. Ik wil aan deze mening echter gelijk een andere opvatting koppelen. Het feit dat ik Trump geen prettig mens vind betekent niet dat ik niet het belang zie dat hij voor de Amerikaanse politiek en de wereld kan hebben. Zoals een bedrijf soms een manager nodig heeft die een breker is in plaats van een bouwer, zo heeft ook de politiek soms een breker nodig. De Amerikaanse politiek zit muurvast. Obama heeft in zijn regeerperiode weinig kunnen realiseren door de gepolariseerde impasse tussen democraten en republikeinen. Wat je ook van Trump vindt, hij zet het botte mes in de politieke machtsverhoudingen. Ik begrijp daarom de Amerikanen wel die hem hebben gekozen. Voor hen is Trump de super individualist die de regelneven uit Washington zal verdrijven en de democratische vrijheid zal herstellen. Ik hoop voor hen en voor ons dat ze hun ziel niet aan de duivel hebben verkocht.