Categoriearchief: 2017

Alle columns gepubliceerd in 2017 op ‘zoeken vinden loslaten’. Het spiritueel blog met honderden inspirerende teksten over diverse onderwerpen.

een lach als een zwaartekrachtgolf

Gisteravond werd ik overvallen door een diepe wanhoop. Plotseling gilde ik, niet hardop maar in mijn hoofd. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik zoiets ervaarde. Ik had er al eens over gelezen in fantasy en horror verhalen maar wist niet dat het ook echt bestond. Vandaag gebeurde iets soortgelijks. Ik stond stil bij het emotionele kuddegedrag van de mens. Plotseling lachte ik, niet hardop maar in mezelf. Niet een lach die volgt op een grap of een lach die volgt op het besef van betrekkelijkheid. Nee, een lach waarin alle redenen om te lachen samenvallen en die als een zwaartekrachtgolf de ruimte in beweging brengt en eindeloos uitdijt.

 

religie geen godsdienst

Mijn hoop is gevestigd op een religieus bewustzijn dat godsdienst overbodig maakt. Godsdienst is voor gemakzuchtigen. Religie reikt verder dan godsdienst. Volgens Cicero is het woord religio afgeleid van ‘re’ opnieuw en ‘legere’ verzamelen, lezen, doorlopen. Religie is het steeds opnieuw doorlopen van alles wat je denkt voelt en doet. Hierdoor ontdek je wat de kern is van iedere godsdienst. Het herlezen van jezelf lijkt helaas moeilijker dan het is. Hierdoor zullen velen niet verder komen dan de godsdienstige opvattingen die hen op een presenteerblaadje of in een gifbeker worden aangereikt.

Zie ook: een nieuw religieus bewustzijn

 

Ben ik wel ziek?

Ik twijfel soms of ik wel de ziekte van Parkinson heb. Ik heb namelijk goede en slechte dagen. Ook denk ik soms: Misschien worden mijn klachten wel door iets anders veroorzaakt. Zelfs artsen kunnen namelijk niet met honderd procent zekerheid zeggen of je de ziekte hebt. Dit maakt me onzeker. Blijkbaar heeft mijn gezonde lichaam me in het verleden meer zekerheid geboden dan ik heb beseft, een gevoel van continuïteit en stabiliteit. Door de onzekerheid over de oorzaak van de klachten moet ik dit gevoel nu loslaten. Dit confronteert me met de dood, met het moment waarop ik alles zal moeten loslaten wat ik denk te bezitten of in de hand denk te hebben. Ik heb hierbij niets aan de kennis dat een Parkinson patiënt niet aan maar met de klachten dood gaat. Ik zal met de twijfel zelf moeten leren omgaan.

 

eeuwig leven

Stel dat je de mogelijkheid zou krijgen om onsterfelijk te worden, zou je daar dan voor kiezen? Mijn antwoord is: Nee! Een eeuwig leven hier op aarde trekt mij niet aan. Het leven zou een herhaling van zetten worden. Een herhaling van ongemakken en pleziertjes in een bestaan waar de natuurlijke overlevingsdrang is verdwenen. Als ik toch zou mogen kiezen dan koos ik voor een leven op een andere planeet waar ik voor nieuwe uitdagingen zou komen te staan. Maar nog liever zou ik de empathische observator willen zijn van het zich eindeloos herscheppende leven. Ik hoef daar trouwens niet op te wachten. Ik kan dat ook nu al zijn.

 

vervagend leven

Steeds vaker vervagen in mijn spirituele beleving de vormen waarin het leven zich manifesteert. Het is niet zo dat mijn ogen slechter worden. Ik kijk naar de contouren van  iets of iemand en zie daarin en daarachter een caleidoscoop van vluchtige waarden. Het woord vaag herkrijgt daardoor zijn oorspronkelijke betekenis. Het Latijnse vagus dat zwervend, onbepaald betekent. Het is alsof ik het leven in haar zwervende onbepaalde vorm aanschouw.

 

godsdienstig stempel

Omdat je persoonlijkheid een belangrijke toegangspoort is tot je spirituele bewustzijn proberen godsdiensten invloed uit te oefenen op de ontwikkeling ervan. Zo kent het katholicisme drie belangrijke momenten waarop ze een stempel probeert te drukken op deze ontwikkeling: de doop, de eerste heilige communie en het vormsel. De doop en de eerste communie zijn keuzes die door de ouders worden gemaakt. Met het vormsel laat iemand zien dat hij ook zelf kiest voor het katholieke geloof. Voor de een is dit vormsel een stimulans om op zoek te gaan naar een spirituele beleving binnen de katholieke kerk. Voor een ander is het een knellende band die een spirituele beleving juist in de weg staat. Waar je ook voor kiest, wanneer je de antwoorden loslaat die je op je zoektocht vindt, zul je ontdekken dat de spirituele beleving zich niets aantrekt van de vraag of je aangesloten bent bij een kerk of niet.

 

familieleed

Er wordt verschrikkelijk veel verdriet geleden in gezinnen waar kinderen hun ouders of elkaar niet meer willen zien. Waarom houdt de een de familieband in stand en verbreekt de ander deze? Wordt degene die de band in stand houdt misschien geleid door het verlangen naar zekerheid, continuïteit en bescherming? En willen degenen die de band verbreken dit niet? Verbreken ze de band omdat ze zich willen bevrijden van een jeugdtrauma? Of willen ze zich bevrijden van de verplichtingen die een familie met zich meebrengt? Is familieliefde wel zo bijzonder? Is er een ander gevoel waar we ons op zouden moeten richten? Het blanco gevoel van verbondenheid misschien dat aan de liefde vooraf gaat? Een gevoel dat onafhankelijk is van de vraag of het wordt beantwoord of niet.

Zie ook:
familie
familiebanden