Het woord trouw komt uit het Indogermaans en betekent ‘zo hard als een eik’. In het verlengde hiervan heeft het begrip zelfvertrouwen de betekenis van: vertrouwen op eigen kracht. Zelfvertrouwen ligt echter niet altijd verankerd in kracht. Ongestuurd door je wilskracht borrelt ze soms ook op in de overgave. In dit laatste geval is je bijdrage aan een discussie anders dan wanneer je uitgaat van kracht. Neem het hoofddoekjes verbod op scholen in Frankrijk, voor sommigen een symbool van echtelijke exclusiviteit, voor anderen een teken van godsdienstig fundamentalisme. Wanneer zelfvertrouwen is gebaseerd op kracht dan zul je in een discussie over dit onderwerp een standpunt innemen waar je slechts van afwijkt wanneer de ander over krachtiger argumenten blijkt te beschikken dan jij. De discussie krijgt hierdoor vaak een harde, scherpe ondertoon. Wanneer zelfvertrouwen is gebaseerd op overgave dan is er een directe lijn met zelfbeschouwing en zelfkritiek. Toen ik zelf betrokken was bij een discussie over dit verbod kwamen er in eerste instantie beelden bij me op over de hoofdbedekking van nonnen, de petten van voetbalsupporters, Samson die zijn kracht verloor toen zijn haren werden afgeknipt. Ik dacht terug aan mijn lange haren, teken van verzet, die ik moest afknippen omdat ik anders Marokko niet binnen mocht. De reeks werd afgesloten met de uitdrukking: geen haar op mijn hoofd die eraan denkt. Op dat moment loste mijn kracht op in een lach, niet gezien of gehoord, wel gevoeld door het zelfvertrouwen waarmee ik in alle rust mijn standpunt naar voren bracht.

Er is nog niet gereageerd op deze column. Schrijf zelf de eerste!