De erfenis van de evolutie speelt nog steeds een belangrijke rol in ons dagelijks leven. Aanvankelijk hadden man en vrouw ieder hun eigen taak. De man had een plaats aan de rand van de kudde. Zijn taak was het om aanvallers af te weren. Later werd hij de jager die de groep voorzag van dierlijke eiwitten. Vrouwen waren, wanneer de mannen weg waren, voor hun eigen bescherming en die van hun kinderen aangewezen op elkaar. Communicatie is in zo’n situatie erg belangrijk. Het spraakcentrum in de hersenen van vrouwen is dan ook groter dan dat van mannen. Ook het tonen van emoties was een belangrijk onderdeel van de communicatie. Met name huilen vormde een krachtig signaal. Het betekende dat men hulp nodig had, dat men zich machteloos voelde. Dit signaal was voor vrouwen nuttiger dan voor mannen. Deze zouden slechts hinder ondervinden van een dergelijke emotie wanneer ze hun prooi moesten besluipen of wanneer ze oog in oog stonden met de vijand. De verbale en non-verbale communicatie speelt nog steeds een belangrijke rol in het leven van vrouwen. Wanneer een van hen zich machteloos voelt en begint te huilen dan is er altijd wel iemand die haar wil steunen. Zelfs wanneer er geen directe dreiging is maar slechts een mogelijke dreiging dan komt dit proces op gang. Misschien is dit de verklaring voor het feit dat wanneer een vrouw in een openbare gelegenheid naar het toilet moet er altijd wel een andere vrouw is die zegt: “Dan loop ik gelijk even mee.” Een man zul je zoiets niet snel horen zeggen. Vanaf hun kinderjaren richten vrouwen zich op de verbale en non-verbale communicatie. Kwistig strooiend met emoties en vriendelijke woorden hebben sommigen eigenlijk geen roddelbladen en televisie nodig, zij creëren hun eigen soap.