Onze cultuur is vergeven van het idee dat we het leven en de omgeving kunnen vormen zoals we dat zelf willen. Wij zijn er van overtuigd dat iedereen zijn lot in eigen hand heeft, ook criminelen. Wij bieden ze daarom resocialisatie programma’s aan. In het verlengde van onze overtuiging zijn we ook tegen de doodstraf. Deze zou de barbaarse tijden doen herleven waarin dingen goed of slecht waren, waarin we waren overgeleverd aan god of de duivel. Ons geloof in de maakbaarheid komt steeds meer onder druk te staan. Er zijn terroristen en psychopaten bij wie het resocialisatieproces niet lijkt te lukken. Steeds vaker vinden we dat het niet blijkt te lukken. Dit zou wel eens het einde kunnen inluiden van onze overtuiging en van de maatschappij die erop is gebaseerd. Het resocialisatieproces is dan alsnog een succes geworden, alleen anders dan we hadden gedacht.