Na de tweede wereldoorlog was er geen tijd voor vrije tijd. Er moest worden gewerkt. Het arbeidsproces moest weer op gang worden gebracht. De kinderen van deze generatie harde werkers bouwden hier op voort. Zij perfectioneerden het arbeidsproces, maakten het efficiënter en effectiever. Zij creëerden de kenniseconomie. De ontwikkeling van deze twee generaties is te vergelijken met die van veel familiebedrijven. De onvoorwaardelijke inzet van de grondlegger wordt opgevolgd door zijn kinderen die met hun vernieuwende krachten het bedrijf uitbouwen en verfijnen. De derde generatie eet vervolgens het bedrijf op. Ook in onze landelijke economie worden de contouren van de derde generatie zichtbaar. Er is een grote groep mensen die zich met gulzigheid overgeeft aan de sociale en economische stabiliteit die door de eerste twee generaties is gecreëerd. Zij doen alsof door de technologie hard werken en innovatie overbodig zijn geworden. Zij investeren liever in vrije tijd. Werknemers in China en India kijken hier met afgunst en minachting op neer. Zij zijn de eerste generatie harde werkers van hun land.