Hoe ouder ik word hoe vaker ik afscheid moet nemen van geliefden, vrienden en kennissen die overlijden. Het drama van hun dood wekt de vraag bij me op: Waar doe ik het allemaal voor? Toen ik jong was verdween deze vraag in de waan van de dag. In het najagen van materiële en geestelijke doelen. Naarmate ik ouder word verliezen deze doelen hun aantrekkingskracht. Het woord doel is trouwens een oud Germaans begrip. Het verwijst naar een hoop zand waarop men leerde schieten met pijl en boog. Door mijn leeftijd en ervaring ben ik bedreven geraakt in het mezelf richten op een doel en in het bereiken van mijn doel. Ik wil niet in herhaling vervallen door te blijven zoeken naar nieuwe doelen. Mijn hoofd tolde in de afgelopen weken door dit ongerichte verlangen. Mijn gedachten en gevoelens wervelden als een draaikolk om me heen. Wanhopig reikte ik in de leegte. In de stilte die me doordrenkte zag ik hoe ik afscheid moet nemen: concentreer je, laat los, ‘be there’. Schiet niet op je doel maar wees je doel.

Er is nog niet gereageerd op deze column. Schrijf zelf de eerste!