Categorie archief: religie

De meeste religies komen voort uit spirituele ervaringen.

insha’allah

Een van de kenmerken van een spirituele ervaring is het inzicht dat alles met elkaar is verbonden, goed en kwaad, mooi en lelijk. Dit is rationeel niet te bevatten. Religies verklaren het daarom met de stelling dat alleen god het begrijpt en dat hij op grond daarvan weet wat er moet gebeuren. ‘’Zo god het wil, ‘insha’allah’. In het verlichte westerse denken hebben we deze goddelijke wilsbeschikking losgelaten en gaan we er vanuit dat de mens zelf met de rede verklaringen kan bedenken en met de vrije wil kan beslissen wat er moet gebeuren. Dit roept de volgende vraag bij me op: Wat is voor mij de relatie tussen de rede, de vrije wil en de spirituele ervaring? Om een antwoord te kunnen geven op deze vraag sta ik stil bij de wijze waarop ik de rede in mijn leven toepas en bij mijn spirituele ervaringen. Dit levert het volgende inzicht op: Wanneer ik vragenderwijs en zelfreflecterend ben doorgedrongen tot de kern van een onderwerp en van de gevoelens die ermee verbonden zijn krijg ik inzichten die de reikwijdte van mijn denken overstijgen. De beslissingen die volgen blijken vervolgens geen keuzes te zijn maar vanzelfsprekendheden.

 

paradijs

Zowel christenen als moslims geloven in een paradijs. Een plaats waar gelovigen na hun dood naar toegaan onder voorwaarde dat ze goed hebben geleefd. Volgens moslims is het een tuin met veel bomen, fruit, schaduw, rivieren en maagden. Voor christenen is het een plaats waar geen dood of lijden is en waar god woont. Wat moet het toch fijn zijn om in een dergelijke toekomst te geloven. Hoe ellendig het leven nu ook is, straks wordt het allemaal beter! Nu zal ik niet ontkennen dat er een mooie wereld kan bestaan buiten dit aardse bestaan, maar elk beeld dat je ervan vormt is een denkbeeld en het is de vraag of je dit beeld uiteindelijk niet los zult moeten laten. Of je het paradijs niet zult moeten verlaten en verder zult moeten gaan om de scheppingskracht haar werk te laten doen. Dit betekent: opnieuw zoeken, vinden en loslaten. Wanneer dit je toekomst is dan kun je beter nu al wennen aan de plezierige en minder plezierige aspecten van de schepping.

Zie ook: goddelijk feestje

 

denken en geloven

Volgens onderzoekers van Case Western University en British Columbia wordt je vermogen om te geloven verzwakt door je analytisch denken en wordt het versterkt door je empathie. Dit geldt misschien voor de wetenschap en voor de godsdienst maar niet voor de rede en de spiritualiteit. In de wetenschap doe je aannames en toets je deze met je analytisch denken. Om te kunnen geloven dien je precies het tegenovergestelde te doen. Je dient jezelf in te kunnen leven in bepaalde aannames en jezelf er blind aan over te geven zonder ze analytisch te toetsen. Waar wetenschap en godsdienst tegenover elkaar staan, liggen rede en spiritualiteit in elkaars verlengde. Doel van de rede is om vragenderwijs door te dringen in de kern van het bestaan met vragen als: Wie ben ik? Wat ben ik? Waarom leef ik? Op het moment dat je de kern raakt neemt de spirituele ervaring het van je over. Een ervaring waar geen analytische gedachten en empathische gevoelens voor bestaan.

Zie ook:
Wat ben ik?
Wie ben ik?
religie of hedonisme
de drie d’s

 

nood leert bidden

In tijden van onzekerheid zoeken mensen steun bij een hogere macht of bij een sterke leider. In de kerk zoeken ze steun bij een goddelijke macht. Maatschappelijk zoeken ze steun bij een politieke leider. Op dit moment wordt de wereld overspoeld door onzekerheid over de effecten van oorlog, globalisering, klimaatverandering en economische ongelijkheid. Zaken waar volgens velen de gevestigde politiek door eigenbelang en navelstaarderij geen antwoord op heeft. Dit wantrouwen zie je overal terug, van Amerika tot Rusland en de Filipijnen waar de bevolking steun zoekt bij populisten als Trump, Poetin en Duterte. Politici die simpele en krachtige oplossingen zeggen te hebben en door hun aanhang als goden worden vereerd.

Zie ook:
rompertje stumpertje trumpertje
mindfucker
dictator Trump

 

de koran

Een wereldwijde meerderheid van moslims vindt dat de teksten in de koran letterlijk moeten worden opgevat. Het boek bevat immers het woord van allah dat via Mohammed aan de mens is gegeven. Door persoonlijk de tekst te interpreteren plaats je jezelf boven allah. Gesteund door deze opvatting gebruiken extremisten de letterlijke tekst om er hun misdaden mee te rechtvaardigen. Ze beroepen zich op verzen als: Voor degenen onder uw vrouwen, die zich aan ontucht schuldig maken, roept vier uwer als getuigen tegen haar en als zij getuigen, sluit haar dan in de huizen op totdat de dood haar achterhaalt of totdat god haar een weg opent (4.15). O, gij die gelooft, bestrijd de ongelovigen die in uw nabijheid zijn en laat hen hardheid in u vinden (9.123). De koran bevat veel van dit soort teksten. Pas wanneer je ze in hun historische context plaatst en in relatie met andere verzen leest krijgen ze een minder agressieve betekenis. Echter niet iedereen is hiertoe bereid. Extremisten vatten ze liever letterlijk op om er hun geestelijke gemakzucht en haat mee te voeden. Zie: Koran vertaling

 

een schokkende vraag

De algemene religieuze opvatting is dat het goede wordt beloond in een leven na de dood en dat het kwade wordt bestraft. In deze opvatting dien je te kiezen voor het goede, jezelf te ‘bekeren’, jezelf naar het goede te keren. Stel dat dit waar is dan ontstaat er een probleem. Oorlogsmisdadigers als Joseph Goebbels en Reinhard Heydrich waren liefhebbende vaders voor hun kinderen. Je zou kunnen zeggen dat ze voor het goede kozen. Ze deden in hun ogen niets fout. De misdaden die ze volgens ons pleegden waren volgens hen geen keuze maar een noodzakelijk kwaad ter bescherming van het goede. Stel dat ze daadwerkelijk goede vaders waren, hebben ze dan evenveel recht op hemels geluk als jij en ik of wordt het gewicht van hun goede en slechte daden in een goddelijke rechtszaak tegen elkaar afgewogen? Gelukkig ben ik geen godsdienstig mens en hoef ik deze vraag niet te beantwoorden.

 

vergeven

Waar in de sharia nog de primitieve opvatting geldt ‘oog om oog, tand om tand’ vroeg Christus, vastgenageld aan het kruis, vergeving voor zijn beulen ‘God vergeef het hen want ze weten niet wat ze doen.’ Ondanks het feit dat ik geen christen ben is vergeven ook voor mij belangrijk. Dit betekent niet dat ik me vrijwillig aan het kruis zal laten nagelen of dat ik onrecht niet bestrijd. Vergeven houdt voor mij in dat ik, voordat ik actie onderneem of een uitspraak doe over iets of iemand, mezelf bevrijd van verkrampte gevoelens als gekwetstheid, woede en haat. Vergeven begint bij het vergeven van jezelf, bij het verwijderen van het vergif in jezelf.