Categorie archief: schrijven

Columns over mijn activiteiten als schrijver.

Wat is het nut van wat ik schrijf?

Ik heb de laatste dagen nagedacht over de vraag: Wat is het nut van wat ik schrijf? Om deze vraag te kunnen beantwoorden heb ik verschillende columns opnieuw gelezen. Daarbij stel ik vast dat ik vaak tegenstrijdigheden bespreek, zoals: Wanneer geweld zo slecht is, waarom bestaat het dan nog steeds? Wanneer ons denken werkelijk een spirituele beleving in de weg staat, waarom maken we er dan gebruik van? Door dit soort tegenstrijdigheden tot op de bodem te onderzoeken opent zich een weg naar een spirituele ervaring waarin de kern van de tegenstrijdigheid wordt bloot gelegd. Door vervolgens de antwoorden met je te delen stel ik je in staat om ook zelf inzicht te krijgen in de tegenstrijdigheid en hoe je ermee om kunt gaan.

 

vagevuur

Ik heb een schrijversblok. Ik wil schrijven maar er is niets waarover ik kan schrijven. Moet ik mijn verlangen nu loslaten? Wanneer er niets is waarover ik kan schrijven dan zou ik toch tevreden moeten zijn en me kunnen overgeven aan de rust en de stilte? Of dien ik te onderzoeken waarom er niets is dat mijn aandacht vraagt? Is dit geestelijk geploeter misschien wat sommigen het vagevuur noemen? Het vage gebied tussen hemel en hel? Hoe vaak zitten we als mens dan wel niet gevangen in dit ‘vage’ vuur? Ons afvragend: Wat moet ik en wat wil ik?

 

precisieschrijver

Voordat ik een column plaats doorloopt deze drie fases. De eerste fase begint met een ervaring, gedachte of gevoel waarop ik mijn volledige en onverdeelde aandacht richt. Dit geeft me inzicht in de hoofdlijnen en kernpunten die ik wil benoemen. In de tweede fase schrijf ik de column in één keer uit. Vervolgens laat ik hem rijpen. In deze derde fase herlees en herschrijf ik een column totdat hij exact mijn beleving weergeeft. In deze fase ben ik kritisch over de woorden die ik gebruik en haal ik niet ter zake doende woorden en associaties weg. Het hele proces kun je het best omschrijven met het Latijnse woord praecīsus, een term uit de retorica wat ‘ingekort, afgesneden, beknopt’ betekent.

Zie ook: de weg en het doel

 

de beste column ooit

Ik betrap mezelf de laatste dagen op een wonderlijk verlangen: Ik zou mijn beste column ooit willen schrijven. Een column die inhoudelijk verder reikt dan alles wat ik ooit heb geschreven. Wanneer ik dit tot me door laat dringen moet ik al glimlachen voordat de absurditeit van mijn verlangen tot me doordringt. Wat ik wil is als het smachtend luisteren naar de laatste woorden van een stervende. Als ze al worden uitgesproken zijn ze meestal nietszeggend. Volmaaktheid is niet de laatste stap in wat je doet of zegt. Je ervaart het elk moment dat je bewust leeft. Samen zijn al deze momenten met elkaar verbonden in de banaliteit van het dagelijks leven. Los van elkaar en samen met elkaar vormen ze de mooiste column ooit.

Zie ook: banaal

 

mijn doelgroep

Het wordt me steeds duidelijker voor wie ik schrijf. Ik schrijf niet voor degenen die op zoek zijn naar licht verteerbare Facebook berichten en ook niet voor degenen die bevestiging zoeken van wat ze al weten en voelen. Ik schrijf voor hen die hun grenzen willen verleggen. Die bij zichzelf de weg willen onderzoeken die ik ga. Een eigen weg die begint met het besef dat er soms een diepere betekenis schuilt in wat ik schrijf. Een betekenis die je vaak pas ziet wanneer je de tekst laat bezinken en rijpen in je geest.

Zie ook: niet zonder moeite

 

slecht geheugen

Ik heb een slecht geheugen. Op de middelbare school moest ik ‘stampen’ om vreemde woorden te onthouden. Wanneer ik in mijn columns dieper inga op een bepaald woord moet ik me er vaak eerst weer even in verdiepen. Als schrijver heb ik in de loop van de jaren de voordelen van dit slechte geheugen ontdekt. Ik hecht minder aan de kennis en inzichten die ik bij het schrijven heb opgedaan. Iedere keer dat ik schrijf is een moment dat ik opnieuw moet ontdekken. Ondanks dat ik iedere keer opnieuw moet beginnen betekent dit niet dat ik niets heb aan al mijn schrijven. Ik merk dat mijn vermogen om in het hier en nu te leven groeit door de vele bewuste momenten die ik tijdens en door het schrijven ervaar.

 

afmaken

Nu ik vaker stil sta bij de dood merk ik dat ik dingen wil afmaken voordat het te laat is. Nog snel even die ene ervaring uitwerken die in de mist van mijn geest opdoemt. Dit besef doet me glimlachen. Mijn werk zal nooit af zijn. Er zullen altijd latente gevoelens en gedachten zijn die erom vragen manifest te worden gemaakt. Ook zullen er wanneer ik al lang dood ben schrijvers zijn die zich met hetzelfde zullen bezighouden. Zij zullen zonder het te weten herhalen wat ik heb geschreven. Ze zullen afmaken wat al af was, ook voordat ik het schreef.