onmacht

Ik heb in de afgelopen week het boek ‘Heden ik’ van Renate Dorrestein gelezen. Hierin beschrijft ze de invloed van de ziekte ME op haar leven. Met de vaardigheid van de literair schrijfster beschrijft ze haar onmacht en strijd tegen het onbegrip bij doktoren. Haar vaardigheid doet me denken aan sommige cabaretiers. Woordkunstenaars die een vloed van associaties en metaforen uitstorten over hun publiek. Die met hun creatieve woordenstroom proberen de wereld te veranderen. Lukt het niet met humor dan met woede en provocaties. De emotionele stortvloed legt hun onmacht bloot. De onmacht die ze juist willen bloot leggen bij de toeschouwer door een breuk te slaan in zijn pantser van zelfwaan en macht.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

satire

Een satiricus stelt in woord en beeld de menselijke dwaasheid aan de kaak. Hij doet dit met humor, nu eens ironisch, dan weer spottend of provocerend. Doelwit van de satiricus zijn de machtigen van deze aarde en degenen die de waarheid in pacht denken te hebben. Een van de oudste spotprenten is te vinden in een grot bij Deir el-Bahri  waar de vrouwelijke farao Hatshepsut in een erotische positie is afgebeeld. Wanneer de satiricus zich uit door middel van taal dan heette dit vroeger een hekeldicht. Een hekel is een plank met spijkers waarmee vlasstengels van vuil werden ontdaan en tot draden werden ontleed. Dit is wat de satiricus in figuurlijke zin doet met onze eigenwaan en met maatschappelijke misstanden. Zijn humor ontleedt en relativeert het beeld dat we van onszelf hebben. Dit is confronterend vooral wanneer je eraan gehecht bent en wilt dat anderen het er mee eens zijn.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

chauffeur

Ik ben de bestuurder van mijn lichaam, van een machine met mogelijkheden en beperkingen. Ben ik eigenlijk wel de bestuurder of moet ik zeggen chauffeur? Chauffeur komt van het Franse ‘chauffer’ verwarmen en chauffeur, stoker op een stoomlocomotief. Ben ik degene die het vuur in de machine gaande houdt zodat deze haar ijzeren route kan vervolgen of ben ik de passagier die zich laat vervoeren? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik vaak de toeschouwer ben die ziet hoe zijn lichaam haar werk doet. Nu eens zuchtend en krakend, dan weer als een geoliede machine geruisloos voortbewegend.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

verslaafd aan geweld

Een van de geheimen van de tweede wereldoorlog is dat een aantal soldaten het jammer vond dat de oorlog voorbij was. In de roes van de bevrijding diende je blij te zijn. Het moment van blijdschap was voor hen maar van korte duur. Al snel werden ze geconfronteerd met het gemis van een doel in hun leven en het verlies van kameraadschap. Sommigen misten de macht van het geweer. Een kleine groep sadisten miste het machtsgevoel dat gepaard gaat met het folteren van mensen. Zij allen moesten afkicken en een weg zien te vinden in een maatschappij die het tegenovergestelde was van wat ze hadden ervaren. Wanneer je dit tot je door laat dringen begrijp je iets van de risico’s die we lopen met Jihadisten die niet alleen het verslavende effect van de oorlogvoering hebben ervaren maar die hun oorlogservaring in zich hebben verankerd met de overtuiging dat je door het doden van andersdenkenden in de hemel komt.

Lees hier een kritische visie over martelaarschap binnen de Islam door Linda Bogaert: De martelaren van de islam – en de fameuze ’72 maagden’

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

barbaars

Je schaamt je rot wanneer je ziet hoe sommige westerlingen zich gedragen. Zij die niet genieten van een fijne vrijpartij en een glas bier maar die zichzelf laveloos drinken, de ene na de andere vrouw ‘palen’, brallen, een grote bek hebben en dan nog vinden dat anderen geen respect voor hen hebben. Hier is maar één woord voor: barbaars. Barbaars betekent onbeschaafd, wreed. Een barbaar was voor de oude Grieken iemand die brabbelde, die een onverstaanbare taal sprak. Die in de taal van de Romeinen de bestaande ‘mores’, de maatschappelijke en religieuze zeden, niet deelde: een heiden. Is het, wanneer je dit overdenkt, vreemd dat islamitische extremisten ons barbaren vinden? Ons mores willen leren? Hoe kunnen we, wanneer zij dit beeld van ons hebben, hen er ooit van overtuigen dat zij met hun wreedheid barbaren zijn?

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

uit mijn doen

Ik ben uit mijn doen. Jarenlang heb ik keihard gewerkt. Ik ben tot aan mijn grens en over mijn grens gegaan. Heb intens genoten van mijn werk. Het gaf me een kick. Ik merk nu, sinds ik minder ben gaan werken, dat ik moet afkicken. Als een verslaafde vraagt mijn lichaam echter dat ik doorga. Ik geef echter niet toe aan de druk. Ik heb namelijk ervaren dat doorgaan niet goed voor me is. Mijn lichaam protesteert met hartkloppingen en met hoge bloeddruk. Niet toegevend aan de druk zoek ik naar een nieuwe balans van lichaam en geest. Gelukkig trekt mijn ziel zich van al dit gedoe niets aan. Het beziet het met een glimlach.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

tachtigjarige oorlog

Er zijn veel parallellen te trekken tussen de tachtigjarige oorlog en de onrust in Islamitische landen. In 1568 brak in de Nederlanden een tachtig jaar durende oorlog uit die in 1648 eindigde met de vrede van Münster. Deze oorlog was niet alleen een oorlog tussen twee stromingen binnen het Christendom, katholicisme en protestantisme. Het was ook een strijd over politieke macht. De Rooms-Duitse keizer Karel de vijfde had een groot Europees rijk gecreëerd met het katholicisme als ideologische pijler. Zijn opvolger Filips de tweede werd in 1566 geconfronteerd met de beeldenstorm waarbij katholieke kerken door protestanten werden geplunderd en beelden werden vernietigd. Deze opstand was een gevaar voor de eenheid van het rijk. Hij stuurde daarom de Spaanse generaal Alva naar de Nederlanden om de opstandige protestanten neer te slaan. Dit ging gepaard met grof geweld: martelingen, brandstapels en openbare onthoofdingen. Op dit moment vindt er in het Midden Oosten een soortgelijke strijd plaats, nu tussen Soennieten en Sjiieten. Ook hier zijn er mensen die één groot rijk nastreven, een kalifaat waar andersdenkenden worden gemarteld en vermoord. Laten we hopen dat het bij hen geen tachtig jaar duurt voordat er vrede is.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail