interbellum

Het interbellum was de periode tussen de eerste en de tweede wereldoorlog die werd gekenmerkt door: wereldwijde economische recessie, opkomst van het fascisme, grote groepen vluchtelingen, diplomatieke pogingen om het tij te keren en een zwijgende massa omringd door verklikkers. Wanneer ik dit zo samenvat schrik ik van de overeenkomsten met onze tijd en bespringt me een angst die je het best kunt verklaren met de uitdrukking ‘de geschiedenis herhaalt zich’. Trouwens, ik zeg dit nu allemaal wel maar hoor ik misschien ook bij die zwijgende massa? Waarom spreek ik me niet confronterender uit over dictators als Salman bin Abdoel Aziz al-Saoed, Poetin en Erdogan? Ben ik een softie die verdrinkt in beleefdheid? Ben ik bang voor de economische gevolgen of ben ik bang dat ik niet op vakantie kan naar Saoedi Arabië, Rusland of Turkije? Is dat allemaal dan zoveel erger dan mijn vrijheid te moeten verliezen ter meerdere eer en glorie van deze gouden kalveren van het fascisme?

Zie ook:
de nieuwe fascisten
gluiperds

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

cougar world

Ik heb me de laatste dagen verdiept in de wereld van cougars en toy boys, van ouwe snoepers en groene blaadjes. Op basis van de vele interviews en documentaires die ik heb gezien besef ik dat ik een buitenstaander ben in het hormonale spel van hun verliefdheid. Ik kan er alleen maar met verwondering naar kijken. Los daarvan valt me iets anders op. De oudere man of vrouw is vaak zelfbewust, financieel onafhankelijk en heeft maling aan maatschappelijke conventies. De jongere partner lijkt te kiezen voor het comfort en de zekerheid die de oudere persoon verschaft. Dit zie ik vaker bij jongeren. Sommigen lijken alleen maar te willen genieten van de gevestigde maatschappij, de cougar world.

Zie ook:
yolo
derde generatie

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

keuzestress

Het woord keuzestress gebruiken we meestal wanneer er zoveel keuzemogelijkheden zijn dat je als een kind in een snoepwinkel niet weet wat je moet kiezen. Ik heb nog een andere vorm van keuzestress ontdekt. Eerst een beeld: Ik ervaar het leven als een rivier waarin je houvast zoekt. Wanneer je jong bent zijn er concrete doelen langs de oever van de rivier waaraan je jezelf kunt vastklampen zoals een opleiding, woning, gezin en carrière. Nu ik ouder ben heb ik al deze mogelijkheden benut en ben middenin de rivier beland waar minder concrete mogelijkheden zijn om me aan vast te grijpen. Wanneer ik nu moet kiezen ervaar ik een existentiële keuzestress. De stress die ontstaat doordat ik voor de keuze sta om me vast te klampen aan wie ik denk te zijn of me over te geven aan het besef van de betrekkelijkheid van wie ik ben.

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

autobiografie

We leven allemaal ons leven waarvan sommigen zeggen dat ze er ‘een ‘boek over zouden kunnen schrijven’. Meestal denken deze would-be schrijvers aan de dramatische momenten die ze hebben meegemaakt en in mindere mate aan de inspirerende momenten in hun leven. Nog minder mensen willen een boek schrijven over hun arrogantie, gebral, gekonkel, afgunst, schraapzucht en agressieve genoegens in de jacht op geld, invloed en macht.

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

buitengesloten

Een van de ergste dingen die je als mens kan overkomen is dat je buitengesloten wordt. Hierdoor mis je de mogelijkheid om emoties te ontwikkelen die verder gaan dan vechten en vluchten. Je hebt anderen nodig om de grote variatie aan emoties te ontwikkelen waar een mens idealiter over beschikt. Helaas is er een groot aantal mensen die de sociale interactie die ze daarvoor nodig hebben missen. Zij hebben, doordat ze buitengesloten worden, moeite om zich in te leven in de emoties van anderen. Dit zie je niet alleen in het klein maar ook in het groot. Er zijn wereldwijd verschillende mensen die zich sociaal en economisch buitengesloten voelen. Zij overzien daardoor niet altijd de emotionele gevolgen van hun gewelddadige acties.

Zie ook: wolfskinderen

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

wolfskinderen

Hoe menselijk zouden we zijn wanneer we in onze jeugd net als wolfskinderen geen contact hadden gehad met mensen maar uitsluitend met dieren? Wolfskinderen vertonen gedrag dat sterk op dat van de dieren lijkt die hen hebben omringd. Afgesloten van menselijk contact leren ze de menselijke taal niet en kennen ze voor zover we kunnen zien alleen boosheid en verdriet. Ik besef dat ik, om antwoord te kunnen geven op mijn vraag, afscheid zal moeten nemen van de waarden die ik verbind aan het begrip menszijn en meer specifiek van het begrip mens. Wat dan overblijft is het zijn. Ook wolfskinderen zijn manifestaties van het zijn of zoals boeddhisten zeggen, ze hebben een boeddha natuur.

Zie ook:
buitengesloten
van mens naar zijn
Waarom antwoord je nu niet?

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

in de maling nemen

Een spirituele beleving is niet in woorden te vatten. Ik kan er als schrijver met mijn woorden alleen maar naar reiken in de hoop dat je als lezer bereid bent hetzelfde te doen. Op de momenten dat ik ernaar reik heb ik er maling aan of je me begrijpt of niet. Je kunt de spirituele beleving namelijk niet begrijpen of vastgrijpen. Misschien denk je dat ik je met deze taalacrobatiek in de maling neem, je voor de gek houd of misschien zelfs voor een gek houd. Dat is niet de bedoeling. Ik neem je wel in de maling maar dan in een andere betekenis van ‘in de maling nemen’. Ik breng je bewust in de war. Deze verwarring kan je helpen. Soms overvalt de spirituele beleving je namelijk tijdens of aan het einde van een maalstroom aan gedachten.

Zie ook: ik wil verwarring zaaien

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail