tabloid talkshows

Ik heb in de loop van de jaren diverse talkshows gezien van: Geraldo Rivera, Jenny Jones, Jerry Springer, Maury Povich en Jeremy Kyle. In tegenstelling tot de talkshows waarin bekende Nederlanders andere bekende Nederlanders aftroeven met hun deskundigheid en verbale vermogens, staan in deze talkshows onbekende personen centraal met hun controversiële levenswijzen en opvattingen. De tabloid talkshows bieden hen een platform waarin ze zichzelf gedurende hun ‘vijftien minuten roem’ ongeremd kunnen presenteren aan een groot publiek. Ik kijk naar deze shows omdat ze me laten zien waar beschaving mee begint: schreeuwerige communicatie, rauwe emoties en ongepolijste opvattingen over verraad, vooroordelen, leugens en geweld. Wanneer ik me hiervoor zou afsluiten sluit ik me ook af voor wat gepolijst en ongepolijst, beschaafd en onbeschaafd met elkaar verbindt en overtreft.

Zie ook:
beschaving
rauwe emoties

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

psychische gevolgen

Zijn de fysieke gevolgen van Parkinson al lastig, nog lastiger zijn de psychische gevolgen. Het begint ermee dat ik niet weet of mijn klachten bij mijn leeftijd horen of dat ze een gevolg zijn van mijn ziekte. Toen ik op internet zocht naar de psychische verschijnselen schrok ik van de hoeveelheid en variëteit. Ik besloot niet verder te lezen en me te concentreren op wat ik zelf ervaar. Ik ben soms moe in mijn hoofd, gevoeliger voor spanningen en heb moeite met beslissingen nemen. Ook weet ik in een gesprek soms niet meer wat ik wilde zeggen of waar we het over hadden. Het is alsof de verstijving van mijn spieren zich doorzet in mijn geest. En dan te bedenken dat ik als trainer uren en dagen geconcentreerd door kon gaan. Gelukkig hoef ik geen trainer te zijn om de wereld te observeren en te beseffen dat ik ben die ik ben en dat het is zoals het is.

Zie ook:
het is zoals het is
actief en passief
observeer en accepteer

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

ich habe es nicht gewusst

Na afloop van de tweede wereldoorlog was de reactie van veel Duitsers dat ze niets wisten van de vernietigingskampen. Ik denk dat de vraag of ze er iets van wisten verkeerd was gesteld. Deze had moeten zijn: Voelde je jezelf aangesproken door het populisme van de nazi’s? Was je op de hoogte van hun haat jegens bepaalde groepen? Wist je dat tegenstanders en critici gevangen werden gezet? Wanneer je dit wist, waarom heb je dan niet gereageerd? Was je bang of dacht je gemakzuchtig ’Daar verander ik toch niks aan.’?

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

met beide benen op de grond

Ik heb me de laatste dagen laten meevoeren in de wereld van illusionisten als: David Copperfield, Criss Angel, Ahmed El-Bayed, Cyril Takayama, Dynamo, Derren Brown en David Blaine. Deze grootmeesters in hun vak wekken de indruk alsof ze over een zesde zintuig beschikken. Blijkbaar trekt me dit aan, vind ik het een spannende gedachte om te denken dat er iets is dat het aardse overstijgt. De illusie waarin ik me laat meevoeren valt echter uiteen zodra ik stil sta bij de trucage en mentale suggesties die ze hanteren. Dit roept het gevoel bij me op alsof ik iets verlies, alsof ik treur om het verlies van het romantische verlangen dat het onmogelijke mogelijk blijkt te zijn. Wanneer ik me over dit gevoel heen zet blijkt er een ander gevoel voor in de plaats te komen. Het gevoel dat ik met beide benen op de grond sta, een dankbaar en rustgevend gevoel.

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

ik ook

Wat zijn er toch veel mensen die een kloon willen zijn van een ander. Hoe vaak hoor ik niet: Dat heb ik ook. Dat wil ik ook. Daar ben ik ook geweest. Dat heb ik ook meegemaakt. Dat heb ik ook altijd al gedacht. Waarom willen al deze mensen zo graag laten weten dat ze op een ander lijken? Waarom gaan ze niet hun eigen weg? Zijn het lafbekken? Durven ze zich niet als eerste ergens over uit te spreken omdat ze bang zijn te zullen falen? Of zijn ze te lui om zelf een eigen mening te vormen?

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

verdwaasd

Er is een groot aantal literaire verhalen waarin de hoofdpersoon verdwaasd door het leven gaat. Voor mij zijn al deze verhalen uitingen van het onvermogen van de mens om de diepere waarde van het leven te ervaren. Soms krijgen deze verhalen een extreem karakter wanneer de hoofdpersoon zich in zijn verdwazing overgeeft aan geweld of aan een onbereikbare liefde. Er zijn maar weinig verhalen waarin de hoofdpersoon zich overgeeft aan de stilte. Dit is eigenlijk ook wel te begrijpen. Stilte kent namelijk geen woorden waarmee je verhalen kunt vertellen.

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

chronisch ziek

Een van de zaken waaraan ik moet wennen is dat mijn ziekte chronisch is. Ziekte was altijd iets dat voorbijging. Je had pijn maar wanneer de pijn voorbij was vergat je deze weer. Een chronische ziekte is blijvend. Soms denk ik heel even ‘Er is niets aan de hand. Misschien ben ik wel een aansteller of zelfs een hypochonder.’ Enkele uren later ervaar ik echter alweer de gevolgen van mijn ziekte. Het stopt nooit. Sterker nog, de gevolgen worden ondanks de medicijnen die ik gebruik alleen maar erger. Ik zal vaker moeten stilstaan bij de oorspronkelijke Griekse betekenis van het woord chronisch: kronikos, gebonden aan de tijd. De enige manier om met het chronische karakter van mijn ziekte om te gaan is door mijn gebondenheid aan de tijd los te laten, niet te treuren om het verleden dat voorbij is en niet bezig zijn met een toekomst die nog niet heeft plaatsgevonden.

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail