tegen de bierkaai vechten

De uitdrukking ‘tegen de bierkaai vechten’ betekent: een strijd aangaan die je niet kunt winnen. Ik heb regelmatig in mijn leven het gevoel gehad dat ik tegen de bierkaai vocht. Tegen organisaties en personen die hun macht misbruikten. Door de gevechten die ik heb gevoerd slaat me soms de angst om het hart om opnieuw in zo’n situatie terecht te komen. Ik zou vanwege deze angst kunnen proberen om een dergelijke situatie uit de weg te gaan. Dit is echter niet altijd mogelijk. Wat ik daarom doe is de angst onder ogen zien en proberen rustig te blijven. De standvastigheid die dit van me vraagt is een gevecht op zich. Een gevecht dat soms ook een gevecht tegen de bierkaai blijkt te zijn.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

ik wil verwarring zaaien

Ik loop al een aantal dagen rond met de gedachte dat ik iedereen wil verwarren. Omdat deze gedachte blijft terugkomen ben ik me eerst maar eens gaan verdiepen in het woord verwarren. Het woord war in verwarren betekent wanorde, twist, strijd. Deze laatste betekenis zie je terug in het Engelse ‘war’. Wil ik strijd? Nee. Waarom wil ik dan verwarring zaaien? Plotseling heb ik het door. De waarheid ligt niet in het een of het ander maar in het een en het ander. Nu eens heeft het ene de overhand dan weer het andere, ze zijn altijd in beweging, altijd in een ogenschijnlijke strijd met elkaar verwikkeld. Wil je de waarheid zien dan dien je middenin deze wanorde te gaan staan. Zodra je daarbij voor het een of het ander kiest verlies je de waarheid uit het oog. Ik wil hier niet de oorzaak van zijn. Dat is de reden waarom ik verwarring wil zaaien.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

onmacht

Ik heb in de afgelopen week het boek ‘Heden ik’ van Renate Dorrestein gelezen. Hierin beschrijft ze de invloed van de ziekte ME op haar leven. Met de vaardigheid van de literair schrijfster beschrijft ze haar onmacht en strijd tegen het onbegrip bij doktoren. Haar vaardigheid doet me denken aan cabaretiers. Aan woordkunstenaars die een vloed van associaties en metaforen uitstorten over hun publiek. Die met hun creatieve woordenstroom proberen de wereld te veranderen. Lukt het niet met humor dan met woede en provocaties. De emotionele stortvloed legt hun onmacht bloot. De onmacht die ze juist bloot willen leggen bij de toeschouwer door een breuk te slaan in diens pantser van zelfwaan en macht.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

satire

Een satiricus stelt in woord en beeld de menselijke dwaasheid aan de kaak. Hij doet dit met humor, nu eens ironisch, dan weer spottend of provocerend. Doelwit van de satiricus zijn de machtigen van deze aarde en degenen die de waarheid in pacht denken te hebben. Een van de oudste spotprenten is te vinden in een grot bij Deir el-Bahri  waar de vrouwelijke farao Hatshepsut in een erotische positie is afgebeeld. Wanneer de satiricus zich uit door middel van taal dan heette dit vroeger een hekeldicht. Een hekel is een plank met spijkers waarmee vlasstengels van vuil werden ontdaan en tot draden werden ontleed. Dit is wat de satiricus in figuurlijke zin doet met onze eigenwaan en met maatschappelijke misstanden. Zijn humor ontleedt en relativeert het beeld dat we van onszelf hebben. Dit is confronterend vooral wanneer je eraan gehecht bent en wilt dat anderen het er mee eens zijn.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

chauffeur

Ik ben de bestuurder van mijn lichaam, van een machine met mogelijkheden en beperkingen. Ben ik eigenlijk wel de bestuurder of moet ik zeggen chauffeur? Chauffeur komt van het Franse ‘chauffer’ verwarmen en chauffeur, stoker op een stoomlocomotief. Ben ik degene die het vuur in de machine gaande houdt zodat deze haar ijzeren route kan vervolgen of ben ik de passagier die zich laat vervoeren? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik vaak de toeschouwer ben die ziet hoe zijn lichaam haar werk doet. Nu eens zuchtend en krakend, dan weer als een geoliede machine geruisloos voortbewegend.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

verslaafd aan geweld

Een van de geheimen van de tweede wereldoorlog is dat een aantal soldaten het jammer vond dat de oorlog voorbij was. In de roes van de bevrijding diende je blij te zijn. Het moment van blijdschap was voor hen maar van korte duur. Al snel werden ze geconfronteerd met het gemis van een doel in hun leven en het verlies van kameraadschap. Sommigen misten de macht van het geweer. Een kleine groep sadisten miste het machtsgevoel dat gepaard gaat met het folteren van mensen. Zij allen moesten afkicken en een weg zien te vinden in een maatschappij die het tegenovergestelde was van wat ze hadden ervaren. Wanneer je dit tot je door laat dringen begrijp je iets van de risico’s die we lopen met Jihadisten die niet alleen het verslavende effect van de oorlogvoering hebben ervaren maar die hun oorlogservaring in zich hebben verankerd met de overtuiging dat je door het doden van andersdenkenden in de hemel komt.

Lees hier een kritische visie over martelaarschap binnen de Islam door Linda Bogaert: De martelaren van de islam – en de fameuze ’72 maagden’

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

barbaars

Je schaamt je rot wanneer je ziet hoe sommige westerlingen zich gedragen. Zij die niet genieten van een fijne vrijpartij en een glas bier maar die zichzelf laveloos drinken, de ene na de andere vrouw ‘palen’, brallen, een grote bek hebben en dan nog vinden dat anderen geen respect voor hen hebben. Hier is maar één woord voor: barbaars. Barbaars betekent onbeschaafd, wreed. Een barbaar was voor de oude Grieken iemand die brabbelde, die een onverstaanbare taal sprak. Die in de taal van de Romeinen de bestaande ‘mores’, de maatschappelijke en religieuze zeden, niet deelde: een heiden. Is het, wanneer je dit overdenkt, vreemd dat islamitische extremisten ons barbaren vinden? Ons mores willen leren? Hoe kunnen we, wanneer zij dit beeld van ons hebben, hen er ooit van overtuigen dat zij met hun wreedheid barbaren zijn?

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail