geduld

Ik vind dat ik veel geduld heb. Terwijl ik dit zeg besef ik dat ik moeite heb met het woord geduld. Het woord dulden betekent lijdzaam ondergaan. Wanneer ik zeg dat ik veel geduld heb dan voel ik me niet lijdzaam. Ik besefte dit toen ik voor het eerst een website maakte. Ik ging uren achterelkaar door. Raakte niet gestrest door de problemen die ik tegenkwam. Wat ik ervoer is wat helden soms over zichzelf zeggen: Ik voel me geen held, ik deed het gewoon. Of de pelgrim die na dagen lopen beseft dat hij niet meer bezig is met het doel van zijn tocht maar opgaat in het lopen. Het werk aan de website was als een pelgrimstocht. Ik werkte zonder me druk te maken over de vraag of ik oplossingen zou vinden voor de problemen die ik tegenkwam. Ik ging gewoon door.

Zie ook: oefenen in geduld

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

tu quoque

Ik weet dat ik ooit dood zal gaan. Op sommige momenten zoals bij het overlijden van een bekende komt dit besef diep bij me binnen. Nu ik heb gehoord dat ik medisch gezien tot een risicogroep behoor dringt dit besef nog sterker tot me door. De eerste gedachte toen ik het hoorde was: Tu qouque Willem. Ook jij Willem. Deze uitspraak ontleen ik aan wat de Romeinse keizer Caesar zei toen hij, omringd door zijn moordenaars, zijn vriend Brutus zag: ‘Tu qouque file mi?’ ‘Ook gij mijn zoon?’ Na mijn eerste reactie besef ik dat ik me niet wil laten meeslepen door emoties en ook niet door een discussie met mezelf over het ziekteproces. Ik wil me overgeven aan de verwondering over het hier en nu dat gemeten in de tijd misschien nog heel lang maar misschien ook nog maar heel kort zal zijn.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

oefenen in geduld

Doordat ik dit weblog zelf technisch onderhoud word ik regelmatig geconfronteerd  met automatiseringsvraagstukken. Dit is soms een eindeloze zoektocht naar het ene puzzelstukje. Heb ik het uiteindelijk gevonden dan moet ik zorgen dat het aansluit bij de rest. Vervolgens moet ik proberen alles te onthouden omdat ik het misschien nog een keer nodig heb. Dit roept een vraag bij me op: Waarom al deze moeite? Terwijl ik deze vraag tot me door laat dringen besef ik dat, los van het praktische nut, alles wat ik doe een oefening is in geduld, geduld waardoor ik leer tijdloos bezig te zijn.

Zie ook: geduld

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

de uitzichtloosheid van het bestaan

Hoe reageer je wanneer je wordt geconfronteerd met de uitzichtloosheid van het bestaan? Ben je wanhopig, woedend of reageer je met nonchalance en ironie? Hoe zie je jezelf op zo’n moment? Zie je jezelf als een eenzame bij in de gonzende korf van het leven of wil je de korf verlaten om in stilte te sterven? Wat doe je wanneer je dit alles constateert? Blijf je jezelf wentelen in zelfmedelijden of ga je op zoek naar mededogen met jezelf? Mededogen dat je vindt door je gevoelens los te laten en in het hier en nu te staan.

Zie ook : mededogen

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

de zandloper

In het boek La Divina Commedia neemt Dante de lezer mee op een tocht naar de hel en naar de hemel. Beide routes worden beschreven als spiraalachtige trechters die wat betreft de hel naar beneden gaat en in het middelpunt van de aarde eindigt en die wat betreft de hemel cirkelend naar boven gaat en eindigt in een hemels paradijs. Dit beeld van twee trechters die met de grote opening tegen elkaar aanliggen is tekenend voor de traditionele christelijke opvatting dat de aarde een platte schijf is waar je een keuze dient te maken tussen goed en kwaad. Ik draai de trechters liever om en zie het leven als een zandloper waar goed en kwaad elkaar in een ondeelbaar moment ontmoeten. Door te kiezen voor het goede en je af te zetten tegen het kwade mis je dit moment waarop alles zich met elkaar verbonden weet.

Zie ook: de hals van de zandloper

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

verlichting vind je op straat

Ik zoek vaak naar antwoorden in de diepte van mijn geest. Daardoor vergeet ik soms om aan de oppervlakte te kijken waar antwoorden voor het oprapen liggen. Deze dag begon met flitsen van helder weten en voelen terwijl ik me aan het scheren was. Korte momenten waarvan ik dacht: Daar wil ik over schrijven. Deze gedachte verduisterde het weten en voelen. Het kwam terug tijdens mijn bezoek aan de jaarlijkse braderie in ons dorp. Daar dompelde ik me onder in de vrolijkheid, vermoeidheid, verveling, liefde en verlangens van de bezoekers. Terwijl ik deze onderging genoot ik van de zon, de drukte en de bestrating onder mijn voeten. Ik dacht niet na, ik nam waar vanuit het diepste weten.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

emotionele gemakzucht

Vertel een verhaal gedrenkt in emotionele termen en de omstanders hangen aan je lippen. We zijn verzot op emotionele uitingen van verraad, romantiek, verdriet enz. De fout die we daarbij maken is dat we een extra waarheidsgehalte aan deze verhalen toekennen. Verhalen met een emotionele impact overtuigen ons meer en gemakkelijker dan verhalen waarin met nuances in woord- en zinsgebruik een boodschap wordt overgebracht zoals in gedichten en in teksten waar alle opsmuk uit is verwijderd. Het doorgronden van deze gedichten en teksten kost meer moeite. Wanneer je echter bereid bent ze toegewijd te lezen ontdek je soms iets dat niet met emoties kan worden blootgelegd, waarbij emoties je zelfs in de weg staan.

Zie ook: zelfoverschatting

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail