een megalomane staat

Het kalifaat is een megalomane staat die wordt geregeerd door religieuze fanatici die in een eigenzinnige interpretatie van de woorden van de profeet een rechtvaardiging denken te vinden om ongelovigen te mogen vermoorden. Wij allen, het vrije westen, is in hun ogen een broedplaats van ongelovigen en daarom doelwit van haatcampagnes en aanslagen. Om een gepast antwoord te kunnen geven op deze dreiging zullen we moeten stoppen met te denken dat het allemaal wel goed komt. We zullen moeten leren om scherper te reageren. Hoe scherp scherp zal zijn zal de tijd uitwijzen. Laten we er in ieder geval met de kritische kracht van ons vrije denken op reageren en er geen wedstrijd van maken zoals een Iraans cultureel instituut dat een wedstrijd heeft uitgeschreven voor spotprenten over de holocaust. Wedstrijden worden oorlogen wanneer je de controle over jezelf verliest en slaaf wordt van de tijd- en kuddegeest.

Zie ook: megalomane beschaving

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

megalomane beschaving

Een megalomaan persoon is iemand die denkt dat hij belangrijker is dan andere mensen en daarom boven de wet staat. Hitler was met zijn fascistische opvattingen en grootse plannen een voorbeeld van een megalomaan persoon. Megalomanie beperkt zich niet tot personen. Er zijn ook megalomane beschavingen. Landen waar de inwoners menen dat alleen zij beschaafd zijn en daarom boven  anderen verheven zijn. Als inwoner van een dergelijk land is het moeilijk om je bijdrage aan de grootheidswaanzin te herkennen. Dit is extra moeilijk wanneer de grootheidswaan heeft geleid tot groepscensuur en de vrije meningsuiting heeft beperkt. Wil je voorkomen dat de cultuur waarin je leeft ineenstort onder het gewicht van een dergelijke grootheidswaanzin dan dien je niet alleen te strijden voor het recht op vrije meningsuiting. Je zult ook je meningen, gevoelens en gedrag moeten onderwerpen aan zelfreflectie en zelfkritiek. De eerste kritische vraag die je zou kunnen stellen is: Leef ik in een megalomane beschaving en in hoeverre ben ik medeverantwoordelijk voor het megalomane karakter?

Zie ook:
beschaving
een megalomane staat

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

kijkersfile

Wij zijn kuddedieren. Een van de gevolgen is dat we, zodra we met een ongewone situatie worden geconfronteerd, onze aandacht erop richten. De onbekende situatie kan namelijk ingrijpende gevolgen hebben. Ook emoties van anderen hebben een dergelijke signaalfunctie. Zij kunnen namelijk door iets gevaarlijks zijn opgewekt waar we zelf ook mee te maken kunnen krijgen. Dit is de reden waarom we op de snelweg onze aandacht richten op ongelukken. Niet omdat we simpele zielen zijn die zich door nieuwsgierigheid laten leiden maar omdat een ongeluk ons automatisch alert maakt. Dit beperkt zich niet tot de snelweg. De media hebben er een kunst van gemaakt om onze aandacht te trekken met onbekende situaties en emoties. Politici wijzen je op gevaren om je op die manier aan zich te binden. Wil je minder door dit alles worden beïnvloed, herken en erken dan je natuurlijke waakzaamheid en leer sneller echte gevaren te onderscheiden van denkbeeldige gevaren.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

kritiek en feedback

In communicatietrainingen wordt vaak onderscheid gemaakt tussen het geven van kritiek en het geven van feedback. Kritiek is negatief en feedback is positief. Kritiek is een oordeel dat je over iemand uitspreekt en feedback is de informatie die je iemand geeft zodat hij zich kan verbeteren. Hoe mooi dit onderscheid ook is, in het dagelijks leven is de reactie toch vaak hetzelfde: weerstand en afwijzing. Of het nu om kritiek of feedback gaat, het ego voelt zich al snel aangevallen en verdedigt zich vanuit de stelregel: Wie niet voor mij is, is tegen mij. Het wil maar één ding: bevestiging van zichzelf. Iedereen die deze bevestiging niet geeft valt het aan. Het kan niet loslaten en stil luisteren naar wat er wordt gezegd.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

gebed zonder end

Ik ben voortdurend aan het opruimen. Ik observeer met verstilde aandacht mijn gedachten en gevoelens en laat ze los. Soms denk ik: Het is een gebed zonder end. Plotseling besef ik wat ik zeg. Ik spreek over een ‘gebed’. In een gebed concentreer je jezelf op de inhoud van een tekst door deze te herhalen. Het opruimen dat ik doe is als een gebed. Door me steeds weer te concentreren op mijn gedachten en gevoelens ontdek ik de rode draad van het leven. Het gezegde ‘laat de zooi de zooi’ komt nu in me op. Ik lach en besef dat ik de ‘zooi’ nodig heb om op te ruimen en om in contact te blijven met de rode draad.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

een wonder verklaard

Met verbazing en verwondering keek ik naar een filmpje waarin de illusionist Dynamo over het water van de Theems liep. Het leek even op een wonder, een onverklaarbaar iets waar maar één antwoord op lijkt te zijn ‘een wonder’. Toen dit tot me doordrong ben ik op internet het antwoord gaan zoeken dat mijn verstand niet kon geven. Ik vond dit in filmpjes waarin de truc uit de doeken werd gedaan. Toen ik deze had gezien moest ik lachen om mezelf en besefte dat zelfs wonderen moeten worden losgelaten om het wonder van het hier en nu te ervaren.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

gescheiden levenswegen

Ieder van ons volgt een eigen levensweg. Het is daardoor onzeker of je tot aan het einde van je leven dezelfde route zult volgen als je partner. Dit betekent niet dat wanneer je een andere weg bewandelt er automatisch een scheiding zou moeten volgen. Het besef dat ‘alle wegen naar Rome leiden’, dat alle wegen op hetzelfde punt uitkomen maakt dat je kunt genieten van elkaars ervaringen. Het is dit delen van ervaringen dat maakt dat een relatie stand houdt. Het gaat mis wanneer de wisselwerking verdwijnt omdat er geen belangstelling meer is voor de weg die de ander volgt. Dit gebeurt bijvoorbeeld wanneer je denkt dat jouw weg de enige ware weg is of wanneer je jezelf verliest in dagelijkse werkzaamheden en genoegens.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail