godentaal

Met woorden en beelden probeer ik het onverklaarbare te klaren en te verklaren. In de Griekse oudheid resulteerde dit streven in mythologische verhalen waarin het mysterie van leven en dood werd verklaard aan de hand van sociale en emotionele processen in het dagelijks leven. Verhalen over geboorte, dood en alles dat daartussenin plaats vindt. Over goden die elkaar uitdagen, oorlog voeren en in beslag worden genomen door liefde, wellust, jaloezie, ontrouw, bedrog en wraak. Ondanks dat ook ik ben gebonden aan het dagelijks leven zoek ik woorden en beelden die verder reiken. Als een mythologische held daal ik daarvoor af in mezelf en voer strijd met de goden van mijn rationele en emotionele projecties. Wanneer ik tenslotte de grens van het verklaarbare heb bereikt en me overgeef aan mijn onvermogen om te klaren en te verklaren betreed ik een wereld waar goddelijk begrip en mededogen de taal overbodig maken.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

de testosteron blik

Een belangrijke mannelijke eigenschap is het vermogen om krachten te bundelen, deze vast te houden, door te stoten en er iets mee tot stand te brengen. Soms reikt deze geconcentreerde kracht verder dan het praktische resultaat ervan. Merk je hoe de harde testosteron blik overgaat in een zachte weidse blik.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

geduld

Ik vind dat ik veel geduld heb. Terwijl ik dit zeg besef ik dat ik moeite heb met het woord geduld. Het woord dulden betekent lijdzaam ondergaan. Wanneer ik zeg dat ik veel geduld heb dan voel ik me niet lijdzaam. Ik besefte dit toen ik voor het eerst een website maakte. Ik ging uren door. Raakte niet gestrest door de problemen die ik tegenkwam. Wat ik ervoer is wat helden soms over zichzelf zeggen: Ik voel me geen held, ik deed het gewoon. Of de pelgrim die na dagen lopen beseft dat hij niet meer bezig is met het doel van zijn tocht maar opgaat in het lopen. Het werk aan de website was als een pelgrimstocht. Ik werkte zonder me druk te maken over de vraag of ik oplossingen zou vinden voor de problemen die ik tegenkwam. Ik ging gewoon door.

Zie ook: oefenen in geduld

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

tu quoque

Ik weet dat ik ooit dood zal gaan. Op sommige momenten zoals bij het overlijden van een bekende komt dit besef diep bij me binnen. Nu ik heb gehoord dat ik medisch gezien tot een risicogroep behoor dringt dit besef nog sterker tot me door. De eerste gedachte toen ik het hoorde was: Tu qouque Willem. Ook jij Willem. Deze uitspraak ontleen ik aan wat de Romeinse keizer Caesar zei toen hij, omringd door zijn moordenaars, zijn vriend Brutus zag: ‘Tu qouque file mi?’ ‘Ook gij mijn zoon?’ Na mijn eerste reactie besef ik dat ik me niet wil laten meeslepen door emoties en ook niet door een discussie met mezelf over het ziekteproces. Ik wil me overgeven aan de verwondering over het hier en nu dat gemeten in de tijd misschien nog heel lang maar misschien ook nog maar heel kort zal zijn.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

oefenen in geduld

Doordat ik dit weblog zelf technisch onderhoud word ik regelmatig geconfronteerd  met automatiseringsvraagstukken. Dit is soms een eindeloze zoektocht naar het ene puzzelstukje. Heb ik het uiteindelijk gevonden dan moet ik zorgen dat het aansluit bij de rest. Vervolgens moet ik proberen alles te onthouden omdat ik het misschien nog een keer nodig heb. Dit roept een vraag bij me op: Waarom al deze moeite? Terwijl ik deze vraag tot me door laat dringen besef ik dat, los van het praktische nut, alles wat ik doe een oefening is in geduld, geduld waardoor ik leer tijdloos bezig te zijn.

Zie ook: geduld

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

de uitzichtloosheid van het bestaan

Hoe reageer je wanneer je wordt geconfronteerd met de uitzichtloosheid van het bestaan? Ben je wanhopig, woedend of reageer je met nonchalance en ironie? Hoe zie je jezelf op zo’n moment? Zie je jezelf als een eenzame bij in de gonzende korf van het leven of wil je de korf verlaten om in stilte te sterven? Wat doe je wanneer je dit alles constateert? Blijf je jezelf wentelen in zelfmedelijden of ga je op zoek naar mededogen met jezelf? Mededogen dat je vindt door je gevoelens los te laten en in het hier en nu te staan.

Zie ook : mededogen

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

de zandloper

In het boek La Divina Commedia neemt Dante de lezer mee op een tocht naar de hel en naar de hemel. Beide routes worden beschreven als spiraalachtige trechters die wat betreft de hel naar beneden gaat en in het middelpunt van de aarde eindigt en die wat betreft de hemel cirkelend naar boven gaat en eindigt in een hemels paradijs. Dit beeld van twee trechters die met de grote opening tegen elkaar aanliggen is tekenend voor de traditionele christelijke opvatting dat de aarde een platte schijf is waar je een keuze dient te maken tussen goed en kwaad. Ik draai de trechters liever om en zie het leven als een zandloper waar goed en kwaad elkaar in een ondeelbaar moment ontmoeten. Door te kiezen voor het goede en je af te zetten tegen het kwade mis je dit moment waarop alles zich met elkaar verbonden weet.

Zie ook: de hals van de zandloper

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailfacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail